าที่ข้าได้ยินมานี้ สัตว์หายนะนี่เป็นศัตรูของสามเผ่าพันธุ์ ต่อให้เจ้าลงมือสู้ก็ไม่มีใครกล้าที่จะว่าเจ้า”
“อย่างไรก็ตาม ข้าเป็นกังวลเกี่ยวอาณานิคมเขาหมางนิดหน่อย ยังไงซะที่นั่นก็เป็นที่ที่ข้าเติบโตขึ้นมา ถ้าเป็นไปได้….”
ก่อนที่เฉินเฉียงจะพูดจบ เจิ้งยี่เองก็ได้ลุกขึ้นแล้วพูดออกมา “กัปตัน อย่าได้กังวลไป ตราบใดที่ข้า เจิ้งยี่ผู้นี้ยังคงอยู่ ข้าจะเป็นคนรับประกันความปลอดภัยของที่นั่นเอง”
แม้ทุกคนจะได้ยินความต้องการของเฉินเฉียงแล้วก็ตาม แต่ทุกคนในกองกำลังก็ไม่ได้มีอะไรคัดค้านแต่อย่างใด เพราะยังไงซะ พวกเขาเองก็ใช้เวลาอาศัยอยู่ที่นั่นมาเกือบปี พวกเขาเองก็มีห่วงที่นั่นอยู่บ้างไม่มากก็น้อยต่างกันไป
หลังจากตกลงกันแล้ว จางหยวนก็รีบให้ทุกคนเตรียมตัวลงใต้กันในทันที
“กัปตัน ไปเลยไหมนั่น”
“ได้” เฉินเฉียงพยักหน้ารับจะออกจากตึกกองกำลังของตนไปพร้อมกับจางหยวนและคนอื่นๆ
ในครั้งนี้ ถึงแม้ตึกจอมพลเหมันต์จันทราจะส่งกองกำลังไปช่วยห้ากองกำลัง แต่ก็ไม่ได้ไปพร้อมกันในคราวเดียว
“จางหยวน การเคลื่อนพลของเราก็เอาแบบตอนที่เราเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิก็แล้วกัน ข้าออกไปสอดแนม เจ้ารออยู่ระหว่างทาง แล้วให้คนอื่นรั้งท้าย”
“รับคำสั่ง”
หลังจากตกลงกันแล้ว เฉินเฉียงก็ได้กางปีกสีเงินของตนทะยานขึ้นฟ้าและพุ่งตรงลงทิศใต้ไป
“หวา กัปตัน ปีกสีเงินของท่านนั่นดูทรงพลังจริงๆ หากข้ามีมันสักคู่ ข้าก็คงไปถึงตึกจอมพลภาคกลางในวันเดียวซะล่ะมั
