น “วิชาเทพโดยกำเนิดก็บรรลุแล้ว บุญกุศล โชคชะตา ความรู้ความสามารถ ก็มิได้ขาด”
“ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พิภพลี้ลับ…ล้วนได้รับครบถ้วนเช่นกัน”
เบื้องหน้าของมัน เห็นเพียงสายธาราพร่างพรายแสงเรืองรอง ล่องลอยอยู่กลางอากาศ นั่นคือน้ำธาตุเหรินในฟ้าแปรเป็นเมฆ ในดินหล่อเลี้ยงเป็นหนองน้ำ เป็นธาตุน้ำหยางบริสุทธิ์สูงสุดแห่งใต้หล้า
ความทรงจำหนึ่งเอ่ยบอกมันว่า…หากหลอมรวมหยาดน้ำธาตุเหรินนี้ได้สำเร็จ มันจะสามารถทะลวงผ่านไปยังช่วงกลางแห่งการวางรากฐาน แล้วก้าวเข้าใกล้จุดหมายที่วาดไว้ไปอีกขั้น
แต่ทันใดนั้นเอง คลื่นโถมของความเศร้ารันทด และความสิ้นหวังที่เก็บกดมานานก็บีบเร้นขึ้นมาจากขั้วหัวใจ สีหน้าของมันจึงคล้ำมัวลงเรื่อยๆ
“แต่…มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า!”
วินาทีถัดมา มันก็สะบัดมือปัดน้ำธาตุเหรินตรงหน้าออกไปทันที ใบหน้าเหี้ยมเกรียมบิดเบี้ยว “เส้นทางของข้าสิ้นสุดแล้ว! ต่อให้หลอมมันได้ ก็ไร้สิ้นทางบรรลุมรรคผลอยู่ดี!”
ภาพเหตุการณ์ในเคราะห์กรรมลำดับแรกผุดวาบขึ้นในสำนึก
ขุนเขาแผ่นฟ้าปะทะบรรจบ มังกรพยัคฆ์เรียงรบในกลจักรแห่งหยินหยาง มหายุทธครานั้น เทพธิดา 108 นางประสานกระบวนท่าเข้ารุมล้อม สภาพของเขายามนั้นแทบสลายไม่เหลือชิ้นดี
นั่นเองที่ตัดขาดเส้นทางของเขา
“ข้าเดิมที…ตั้งใจยึดถือ ‘ธารน้ำยืนยาว’ เป็นรากฐาน หากแต่บัดนี้ พื้นฐานแห่งเต๋าที่รังสรรค์ขึ้นด้วยลมปราณชั้นสี่ มีตำหนิแต่กำเนิด ชั่วชีวิตนี้สูงสุดก็ทำได้เพียง ‘ว
