บทที่ 295 ฮั่นจุยเข้าร่วม
ท่ามกลางความมีชีวิตชีวาของอาณานิคมเขาหมางนี้ ผู้บัญชาการหลิงเว่ยได้พูดออกมา “น้องเฉินเฉียง ในฐานะที่เจ้านั้นเป็นนักรบผู้กล้าของอาณานิคมเขาหมางของเรานั้น แต่เดิม ข้าเองก็คิดจะเลือกเฟ้นสิบสาวงามให้กับเจ้าเพื่อเป็นภรรยาไว้คอยปฏิบัติดูแลเจ้ายามที่เจ้าได้อาศัยอยู่ที่อาณานิคมเขาหมางแห่งนี้”
“แต่ไม่นึกว่าสาวน้อยผู้มีความสามารถที่ลึกล้ำอย่างคุณหนูเว่ยจะมาเยือนถึงหน้าประตูบ้านด้วยตัวเองแบบนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าสองคนนี่น่าจะเป็นคู่บุพเพกันซะล่ะมั้งเนี่ย”
“ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ข้าว่าจัดงานแต่งกันเสียวันพรุ่งนี้เลยเนี่ยแหละ เจ้าคิดว่ายังไง”
ท่ามกลางผู้คนและพี่น้องของตนที่กำลังดูมีชีวิตชีวาอยู่นี้ เฉินเฉียงในตอนนี้พยายามสะกดข่มความรู้สึกไม่ยินดีและแรงกดดันทางใจไป พลางกุมมือน้อยๆของฉิงเชินเอาไว้และมองหน้ากันประดุจคู่รัก
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้าเองก็รอวันนี้มานานนัก”
-เจ้าก็รู้ไม่ใช่รึว่าตนเองไม่สมควรจะแต่งงานกับนางน่ะ-
“ในวันพรุ่งนี้ ยามที่เราแต่งงานกันแล้ว ข้าว่าเราน่าจะกลับไปสภาสูงภาคกลางแล้วบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อนะ”
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้ได้บังเกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในใจก็ทำได้เพียงยิ้มแหยๆออกไปเพียงเท่านั้นเมื่อได้ยิน
เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงในตอนนี้ นี่ทำให้เว่ยฉิงเชินอดได้ที่จะถามออกมา “ทำไมล่ะ พี่ใหญ่เฉินเฉียงไม่อยากไปที่นั่นหรือ”
“หรือว่าท่านยังคิดถึงองครักษ์หยานอยู
