ฉินเฉียงคิด เขาก็ยิ่งนึกหนักใจกับปัญหา และโดยไม่รู้ตัว ค่ำคืนหนึ่งก็ได้ผ่านไป
เมื่อเฉินเฉียงตื่นขึ้นมานั้นก็ได้พบว่าทุกคนในกองกำลังมารวมตัวกันในห้องพลางมองเข้าอย่างจับจ้องแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ
ดังคำที่เขาบอกกันว่า ดื่มเหล้าเพื่อช่วยลืมปัญหาไปแล้วมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา
เฉินเฉียงได้ส่ายหัวไปมาก่อนที่จะยืนขึ้น
“ตอนนี้ใบประกาศจับกองกำลังของเราได้ถูกถอนออกไปแล้ว พวกเราเองเป็นคนของตึกจอมพลเหมันต์จันทรา นี่สมควรจะถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะต้องกลับไป”
“จางหยวน เจ้านำพี่น้องกลับไปก่อน”
“กัปตัน ท่านไม่กลับไปกับพวกเราเหรอ”
“ไม่ ข้ายังมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องจัดการ หากข้าต้องการอะไรเดี๋ยวจะส่งข้อความไปบอกแล้วกัน”
“แล้วท่านจะไปไหนกัน”
เฉินเฉียงพูดพลางเดินออกไปนอกห้อง “ผาคนแก่”
…..
ในสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเขาห่านป่า นี่คือสถานที่ตั้งของสมาคมผู้นำมนุษย์กลายพันธุ์ ที่มีศักดิ์เทียบเท่ากับสภาสูงของเผ่าพันธุ์มนุษย์
“ราชาเก้าแม่น้ำ เจ้ารู้รึเปล่าว่าผู้อาวุโสหลี่ต้องการให้พวกเรามารวมกันทำไม”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่านะ ราชาซากต้นไม้ ถ้าจำไม่ผิด ครั้งก่อนที่พวกเราประชุมกันก็เมื่อยี่สิบห้าปีก่อนตอนที่เราตัดสินใจรุกใส่พวกมนุษย์ใช่ไหมนั่น”
“หรือว่าที่ผู้อาวุโสหลี่เรียกพวกเรามารวมกันที่นี่เพราะคิดจะโจมตีครั้งใหญ่กับพวกมนุษย์กัน”
“เช่นนั้นรึ ยี่สิบห้าปีแล้วเหรอเนี่ย”
“ไม่กี่ปีมานี้ไอ้พวกมนุ
