ตีความในสิ่งที่พบเจอมาได้ ผู้น้อยนั้นย่อมมาหาท่านเพื่อบอกเล่าเรื่องราวอย่างแน่นอน”
“แต่ก่อนหน้านั้น ผู้น้อยเองยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ”
“ก่อนที่ผู้น้อยจะคลี่คลายปมปัญหาส่วนตัวได้ ผู้น้อยย่อมไม่มีอารมณ์ในการคลี่คลายสิ่งที่ได้พบเจอในเขตแดนจักรพรรดิได้อย่างแน่นอน”
“ดังนั้น ท่านผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยน โปรดให้อภัยกับความเอาแต่ใจของผู้น้อยด้วยเถิด”
คำพูดของท่าทางของเฉินเฉียงนี้หนักแน่นเสียจนทำให้ฮูเตี๋ยนทำได้เพียงลอบยินยอมแต่โดยดี
“เฉินเฉียง เจ้านั้นต้องการสืบหาเรื่องราวของพ่อของเจ้าใช่รึเปล่า เฮ้ออออ เอาหล่ะ เอาหล่ะ ข้าเข้าใจเจ้าดี”
“ก็ได้ ตาแก่คนนี้จะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากใจ ยามใดก็ตามเมื่อเจ้าคิดดีแล้วว่าอยากจะมาที่นี่ หรือจะแค่เข้ามาบอกเล่าเรื่องราวให้ตาแก่ผู้นี้รับฟังก็ตาม ตาแก่ผู้นี้ก็ยินดีต้อนรับเจ้าตลอดเวลา”
หลังจากพูดจบ ฮูเตี๋ยนก็ได้ให้สัญญาณเชื่อมต่อกับกำไรสื่อสารของเฉินเฉียง หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วจากไป
หลังจากฮูเตี๋ยนได้จากไปได้สักพัก เฉินเฉียงก็ได้เก็กหน้าแล้วหันไปหาหยานเสวี่ยแล้วถามออกมา “หยานเสวี่ย เรื่องคนที่ฆ่าพ่อของข้านั้น เจ้าไม่รู้ไปถึงความจริงจริงน่ะเหรอ”
หยานเสวี่ยในตอนนี้ก็ได้เบือนหน้าด้วยหลบสายตาที่แหลมคมของเฉินเฉียงแล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ “อย่างที่ข้าบอก พ่อของเจ้านั้นถูกทำร้ายโดยเว่ยหยวนตี้”
“แต่ในเรื่องละเอียดนั่น….เจ้าก็ไปสืบเอาเองสิ”
“สืบเอาเอง…เหรอ” เ
