แล้วเจ้าคิดว่ากับสถานที่แห่งนั้นจะมีเพียงเจ้าสามคนที่ได้รับรู้เรื่องราวรึยังไง”
เมื่อหยานเสวี่ยเอ่ยอธิบายประหนึ่งดั่งจะพูดถึงถ้ำที่อยู่ที่ผาคนแก่ เฉินเฉียงที่ยังคงสังเกตท่าทางของเว่ยหยวนตี้อยู่นั้นก็ได้เห็นอย่างชัดเจนหน้าว่าสีหน้าของเว่ยหยวนตี้ซีดลงไปในทันที
“แก แก แกรู้จักผาคนแก่ได้ยังไง”
ไม่เพียงแค่เฉินเฉียง แม้แต่เว่ยฉิงเชินที่ได้ยินคำพูดและท่าทางของพ่อเธอนั้นก็อยากจะทรุดลงไปเสียตรงนี้
ก่อนหน้านี้ เธอนั้นไม่เชื่อคำพูดของหยานเสวี่ยที่ว่าพ่อของเธอนั้นจะฆ่าพี่น้องอันดีอย่างเฉินเทียนเว่ยได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
แต่มาในตอนนี้ เธอแทบจะเชื่อจนหมดใจ
ทำไมพ่อของเธอถึงได้กลายเป็นศัตรูของพี่ใหญ่เฉินเฉียงไปได้กัน
เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เว่ยฉิงเชินนั้นไม่กล้าคิดต่อแม้แต่น้อย เธอลอบมองไปที่เฉินเฉียงที่อยู่ข้างๆ เธอนั้นยังเห็นเฉินเฉียงยังมีสีหน้าที่ปกติ แต่ก็ไม่ได้สังเกตว่าเขานั้นในขณะที่มองไปที่พ่อของตนอยู่นี้ เขาได้กำหมัดแน่นจนเลือดไหลออกมา
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง…” เว่ยฉิงเชินได้พูดออกมาเบาๆพลางใช้แขนของตนโอบกอดเฉินเฉียงเอาไว้
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงไม่ได้ตอบสนองแต่อย่างใด เขาทำเพียงรับฟังบทสนทนาระหว่างหยานเสวี่ยและเว่ยหยวนตี้อยู่เงียบๆเพียงเท่านั้น
“อะไร เว่ยหยวนตี้ เจ้ากลัวงั้นรึ” เมื่อเห็นเว่ยหยวนตี้แสดงท่าทางออกมาราวกับหมดคำจะเถียง หยานเสวี่ยก็ได้สบถออกมาแล้วพูดต่อ “ในวันนั้น ที่ผาคนแก่ เจ้าคิดว่ามีเ
