ออกมา “คนที่บอกข้ามานั้นได้บอกว่าเจ้าต้องหาความจริงในเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”
“แต่คนคนนั้นฝากมาให้ข้าบอกเจ้าในบางสิ่ง”
“ผู้คนที่ชั่วร้ายลึกถึงสันดานนั้น ต่อให้รับรู้ในสิ่งที่กระทำว่ามันผิด แต่คนเหล่านั้นก็ยังจะทำอยู่ดี”
“และเมื่อคนเหล่านี้กระทำผิด ล้วนแล้วแต่สามารถยกเหตุผลร้อยแปดมาส่งเสริมให้กับสิ่งที่พวกมันกระทำนั้นเป็นไปด้วยความชอบธรรม และนี่ยิ่งทำให้พวกมันเลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ คนเช่นนี้สมควรที่จะกำจัดให้หมดสิ้น”
“เฉินเฉียง แม้เจ้านั้นคิดจะสืบสวนเรื่องนี้ด้วยตัวเองก็ตาม แต่ข้าจะขอแนะนำอย่างหนึ่งว่าทำไมเจ้าไม่ถามเว่ยหยวนตี้มันไปล่ะว่าหลังจากพ่อเจ้าตกตายไป ทำไมซุนต้าฮู่ต้องพาเจ้าหนีจากการไล่ล่าของผู้คน ใครกันที่เป็นคนสั่งฆ่าซุนต้าฮู่”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อย
ทำไมเขาไม่เคยคิดมาก่อนกัน
หลังจากซุนต้าฮู่ตาย ผู้บัญชาการหลินเว่ยได้บอกเขาไว้ว่า ซุนต้าฮู่นั้นที่มาอยู่ที่อาณานิคมเขาหมางนั้นเป็นเพราะถูกคนไล่ล่ามาจนจุดลมปราณแตกซ่าน
แต่ถ้าพูดกันตามความน่าจะเป็นแล้ว ซุนต้าฮู่เป็นองครักษ์ของเฉินเทียนเว่ย เขาเองก็สมควรจะอยู่ในตึกจอมพลเหมันต์จันทราหลังจากนั้น แล้วเขาจะได้รับอันตรายไปได้ยังไง
แต่ในตอนนั้นเป็นเฉินเฉียงที่พึ่งจะลืมตาดูโลก เป็นไปได้ว่ามีคนต้องการที่จะถอนรากถอนโคนก่อนที่เขาจะสร้างปัญหา
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงได้หันหน้าไปมองที่เว่ยหยวนตี้ด้วยท่าทางที่เย็นยะเยียบ
“ไม่น
