ะคอกออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “หากในวันนี้เจ้าไม่บอกความจริงออกมา ข้า เฉินเฉียงผู้นี้จะบั่นคอเจ้าเสียตรงนี้”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง อย่า”
เว่ยฉิงเชินในตอนนี้รีบเข้ามายืนขวางหน้าเฉินเฉียงเอาไว้ พร้อมน้ำตาที่ร่วงหล่นจากใบหน้าอย่างไม่ขาดสายพลางก้มหน้าก้มตาหยุดเฉินเฉียงเอาไว้อย่างไม่กล้าที่จะมองหน้า
เป็นตอนนี้ที่เธอรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างที่สุด
เธอนั้นเมื่อฟังคำพูดของหยานเสวี่ยและท่าทางของพ่อของเธอแล้ว เธอรู้ได้ในทันทีว่าพ่อของเธอ ได้เล่นละครตบตาผู้คนมาได้อย่างแนบเนียน เป็นเวลากว่ายี่สิบกว่าปี
แต่กระนั้น เธอเองก็ยังยอมให้เฉินเฉียงลงมือไม่ได้อยู่ดี
แต่ให้สิ่งที่หยานเสวี่ยพูดออกมาที่ว่าพ่อของเธอนั้นได้ฆ่าเฉินเทียนเว่ยไปเป็นความจริง
ยังไงซะ เว่ยหยวนตี้ก็เป็นพ่อของเธอ แล้วเธอจะปล่อยให้เฉินเฉียงฆ่าพ่อของเธอไปได้ยังไงกัน
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นท่าทางที่เศร้าสร้อยของเว่ยฉิงเชินแล้ว เขาก็เริ่มกลับมารู้สึกตัวและใจอ่อนลงไปบ้าง
แต่ในเมื่อเรื่องนี้คือความแค้นของพ่อที่ได้ตกตายไป แล้วเขาจะปล่อยให้เว่ยหยวนตี้ลอยนวลไปเพียงเพราะสานสัมพันธุ์ที่เขามีต่อเว่ยฉิงเชินเนี่ยนะ
“ฉิงเชิน ถอยไป”
เว่ยฉิงเชินส่ายหน้าไปมาอย่างไม่หยุดยั้งพลางกัดฟันฝืนพูดออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง เขา ยังไงเขาก็เป็นพ่อของข้า”
“พอแล้ว”
ในตอนนี้ ผู้ที่พูดออกมาคือผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ หลิวฉิง เขานั้นได้นิ่งเงียบไปนานและในที่สุดก็ไ
