็นไปได้มากที่สุดที่ฆ่าเฉินเทียนเว่ยในตอนนี้นั้นกลับเป็นเว่ยหยวนตี้
เขาย่อมยึดถือในสิ่งนี้มากกว่า
หลังจากแกะมือของเว่ยฉิงเชินออกได้แล้ว เฉินเฉียงก็ได้พูดออกมาอย่างเย็นชา “ข้าต้องขอโทษด้วย ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ต่อให้ข้าไม่อาจจะทะลวงขั้นได้จริง แต่ข้าก็ไม่คิดจะใช้เว่ยฉิงเชินเป็นเครื่องมือในการแก้ไขในเรื่องนี้ และข้าก็ไม่อาจจะละเลยความแค้นของพ่อข้าได้”
“เว่ยหยวนตี้ จงจำให้ได้”
“ในวันนี้ ข้า เฉินเฉียงผู้นี้จะปล่อยแกไปเพราะข้านั้นไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะบั่นคอของเจ้า”
“แต่ข้าก็ยังเชื่อว่าฟ้านั้นมีตา คอยมองการกระทำของผู้คนอยู่ในระยะสามฟุต”
“วันใดก็ตามที่ข้าพิสูจน์ได้ว่าแกคือคนที่ฆ่าพ่อข้า แต่ให้เจ้าหนีไปสุดขอบโลก ข้า เฉินเฉียงผู้นี้ก็จะตามไปบั่นคอของเจ้า”
“เฉินเฉียง อย่าให้มันมากนัก”
เสียงของหลิวฉิงได้ดังขึ้นมา พร้อมกับคลื่นพลังที่รุนแรงได้พัดโหมกระหน่ำใส่ร่างของเขาทำให้เฉินเฉียงรู้สึกราวกับเป็นใบไม้ที่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่ไม่อาจขยับไปไหนได้
แต่เพียงไม่นาน ความรู้สึกในตอนนี้ได้หายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้สึกว่ามีคลื่นพลังหนึ่งได้พัดผ่านส่วนทางกับการล่องลอยของเขาไป เขาก็ได้พบว่าในตอนนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งฮุยตู๋ ฮูเตี๋ยน ได้มายืนตรงหน้าเขาแล้วหันไปพูดกับหลิวฉิง “พี่หลิวฉิง ตาแก่ฮู่ผู้นี้ก็ไม่ว่าหรอกนะหากเจ้าจะทำหน้าตาบูดบึ้งหรือเหี้ยมเกรียมแบบนั้น แต่หากเจ้าต้องการจะทำร้ายเฉินเฉียงต่อหน้าข้
