………….”
เมื่อสิ้นคำของหยานเสวี่ย ผู้คนที่อยู่โดยรอบเงียบกริบ ก่อนที่จะพูดซุบซิบนินทากันอย่างขนัดหู
“เป็นไปได้ยังไงกัน ไม่ใช่ว่าผู้การเว่ยนั้นเป็นพี่น้องอันดีกับเฉินเทียนเว่ยไม่ใช่เหรอ”
“ดูเหมือนว่าเรื่องนั้นจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่นา อย่างไรก็ตาม ข้านั้นอดจะเสียดายแทนเฉินเฉียงกับคุณหนูเว่ยเสียมิได้เลยจริง ดูเหมือนว่างานแต่งที่หวังนั้นจะไม่ได้แต่งกันแล้วเสียกระมัง”
ในตอนนี้ เว่ยฉิงเชินที่อยู่ข้างๆเฉินเฉียงนั้นได้รีบพูดออกมา “พี่สาวหยานเสวี่ย ท่านใส่ร้ายพ่อของข้า”
“นับแต่ที่ข้ารู้ความ ท่านพ่อของข้าก็พร่ำบอกมาเสมอว่าลุงเฉินเทียนเว่ยนั้นช่วยชีวิตท่านเอาไว้”
“ข้าว่าที่ท่านพูดออกมาแบบนี้เป็นเพราะท่านไม่อยากจะให้พี่ใหญ่เฉินเฉียงของข้าแต่งงานกับข้าเสียมากกว่า”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านคงไม่คิดที่จะเชื่อคำพูดของผู้หญิง……พี่ใหญ่เฉิน….”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง พี่ใหญ่เฉินเฉียง….”
ในตอนนี้มีเพียงเว่ยฉิงเชินเท่นั้นที่รับรู้ว่า เฉินเฉียงผู้ยืนอยู่ข้างๆเธอนั้นมีท่าทางที่เปลี่ยนแปลงไป แม้เขาในตอนนี้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เขากับจ้องมองไปที่เว่ยหยวนตี้อย่างเขม็ง
คำพูดของหยานเสวี่ยทำให้เขานั้นถึงกับต้องตกตะลึง
พ่อของเขาตกตายในเงื้อมมือของเว่ยหยวนตี้อย่างนั้นรึ
เป็นไป….ไม่ได้……น่า
