หรินจะมอบตำแหน่งที่สูงที่สุดในตึกจอมพลให้กับหลี่เชินโดยอ้างผลงานที่หลี่เชินได้สร้างไว้ในศึกจิ้งชวน
หรือจะให้บอกอีกอย่างก็คือหลี่เชินในตอนนี้เปรียบได้ดั่งความหวังของเผ่าพันธุ์ในฐานะองครักษ์แห่งเขาโชวหยาง ซึ่งตำแหน่งนี้ แม้แต่จ้าวลี่เองก็ยังไม่อาจที่จะหาเรื่องด้วยได้
”ไอ๊หยา ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านนายพลหลี่เชินนี่เอง”
“เฮอะ” ท่าทางของหลี่เฉินแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบขี้หน้าจ้าวลี่ “ผู้ตรวจการจ้าว หากเจ้าไม่ต้อนรับคนอย่างพวกข้า พวกข้าคงต้องขอตัว”
“แต่บอกไว้ก่อนนะว่าหากผู้อาวุโสฮั่นคิดกล่าวโทษพวกข้าเมื่อไหร่ ก็อย่าได้โทษข้าที่บอกเล่าความจริงออกไป”
“ผู้ตรวจการจ้าว เจ้ามันยโสอย่างเกินกาล หากเจ้าไม่ต้องการให้หนึ่งในพลทหารเข้าไป ก็อย่าหวังว่าพวกเรานักรบผู้หาญกล้าแห่งเผ่าพันธุ์จะเหยียบย่างเข้าไปเลยก็แล้วกัน”
“แล้วก็บอกไว้ก่อนนะว่าไม่ใช่ว่าพวกเรานั้นที่ไม่อยากจะอวยพรผู้อาวุโสฮั่น แต่เป็นเพราะหมาบางตัวที่มันเห่าจนไม่ยอมให้พวกเราเข้าไป”
จ้าวลี่นั้นใจเต้นแรงในทันทีเมื่อได้ยิน
หลี่เชินนั้นในตอนนี้เป็นคนที่มีชื่อเสียงอย่างที่สุด ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขานั้นก็ไม่อาจจะหาเรื่องกับชายผู้นี้ได้
“ฮี่ฮี่ฮี่ ท่านนายพลหลี่ต้องพูดเล่นเป็นแน่ ข้าเองเพียงแค่หยอกพี่จางหยวนเล่นเพียงเท่านั้น”
“ทุกท่านล้วนเป็นแขกที่ผู้อาวุโสเชื้อเชิญ พี่จางหยวน ท่านนายพลหลี่ เชิญ”
จ้าวลี่โค้งตัวลงและนอบน้อมจางหยวนและหยานเสวี
