ิดเลยจริงๆว่าแกยังมีความกล้ามาเหยียบย่างเข้ามาที่เขาโชวหยางนี่ แกนี่มันใจกล้าดีจริงๆ”
เฉินเฉียงนั้นไม่มีอารมณ์มาเสียให้กับหมาเฝ้าประตูผู้นี้แต่อย่างใด เขาได้ถอดแหวนของตนโยนไว้บนโต๊ะตรงหน้าจ้าวลี่แล้วพูดออกมา “ไอ้ผู้ตรวจการจ้าว งานแต่งของผู้อาวุโสฮั่นในครั้งนี้เนี่ย มีคนส่งบัตรเชิญที่จ่าหน้าถึงกัปตันของข้าเองไม่ใช่รึไง หากแกกลัวข้าก่อเรื่องนักก็ส่งมาจับข้าก็แล้วกัน”
“หากว่าไม่แล้วก็อย่าได้มาแกว่งปากหาเท้าแบบนี้”
“แล้วนี่เป็นของขวัญของกองกำลังเราที่จะมอบให้ผู้อาวุโสฮั่น”
“แก…”จ้าวลี่ถลึงตาใส่ในทันที ความจริงเขาเองก็อยากจะจับตัวจางหยวนเสียตรงนี้เหมือนกัน แต่เมื่อในตอนนี้คืองานแต่ง ต่อให้เขานั้นใจกล้าหน้าด้านขนาดไหนก็ไม่กล้าที่จะก่อเรื่องที่กลางงานของฮั่นจุยได้
หลังจากสงบจิตใจลงแล้ว จ้าวลี่ก็ได้หยิบแหวนของเฉินเฉียงที่โยนมาให้ตรงหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้มโดยไม่แม้แต่ยังได้เหลือบมองของข้างใน “ก็ดี ผู้ตรวจการผู้นี้อยากจะรู้จริงๆว่าของขวัญใดกันที่กองกำลังเทียนเว่ยส่งมาให้ท่านผู้อาวุโสฮั่น”
เมื่อพูกจบ เจ้าหลี่ก็ได้ใช้กระแสจิตของตนเข้าไปตรวจสอบของในแหวนแล้วหัวเราะออกมาและพูดออกมาอย่างดังลั่น
“จางหยวนน้อจางหยวน ข้านั้นไม่คิดเลยจริงๆว่ากองกำลังเทียนเว่ยที่สร้างผลงานได้อย่างดียิ่งและได้สมบัติมามากมายจากเขตแดนจักรพรรดินั้น นึกไม่ถึงว่าในงานแต่งของผู้อาวุโสฮั่นจุยจะกลับกล้ามอบเพียงแก่นคริสตัลนายพลเพีย
