เฉียงคิดว่าจะซื้อเมล็ดพันธุ์แห่งโลกมาจำนวนหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาหมายจะทำนี้ได้ไปเข้าตาคนพวกนี้เข้า
หลังจากสงบจิตใจลงแล้ว เฉินเฉียงได้ยกขึ้นมาทักทายแล้วพูดออกมา “เจ้าของร้าน พวกเราพี่น้องยังไม่ได้ไปยังก้นสมุทรแต่อย่างใด เป็นระหว่างทางนั้นพวกเราได้ถูกปล้นชิง จนในที่สุดแล้ว มีข้าเพียงคนเดียวที่หนีออกมาได้ ไม่อย่างนั้นก็คงจะตกตายไปไม่ต่างจากอีกสามคนนั่น”
“อย่ามัวแต่พูดเลยก็แล้วกัน เจ้าของร้าน ท่านมีเมล็ดพันธุ์แห่งโลกสักสองเมล็ดหรือไม่”
“สองเลยเหรอ” เจ้าของร้านนั้นตกใจจนต้องทวนคำพูดของเฉินเฉียงออกมาพลางยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ราวกับกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องก่อนที่จะถามออกมา “จะพอรึนั่น”
ด้วยคำถามของเจ้าของร้านนี้ทำให้เฉินเฉียงนั้นมั่นใจอย่างที่สุด
เขานั้นไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป
“อะแฮ่ม เจ้าของร้านก็พูดไป ที่ก้นสมุทรนั่นอันตรายซะขนาดนั้น ข้าคิดว่าจะเป็นการดีกว่าหากข้าหาซื้อดอกไม้ร้อยสีสันจากคนอื่น”
“เก็บเม็ดยาหวนคืนนี้ เพียงสองเมล็ดพันธุ์แห่งโลกก็คงพอกระมัง”
“เจ้าของร้าน มันราคาเท่าไหร่ล่ะนั่น”
“โอ้ เป็นเช่นนั้น” เจ้าของร้านพูดออกมาอย่างเสียดาย “เมล็ดพันธุ์หนึ่งเมล็ดราคาหนึ่งพันแก่นวิญญาณ”
เมื่อพูดจบ เจ้าของร้านก็ได้นำสิ่งที่ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ออกมาให้เฉินเฉียง
เฉินเฉียงได้ตรวจสอบดูสิ่งนี้ด้วยกระแสจิตของเขาแล้ว เขาก็ได้พบว่า ในเมล็ดที่มีขนาดเท
