่ากับปลายนิ้วก้อยในมือเขานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอย่างที่สุด
เฉินเฉียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะส่งมอบแก่นวิญญาณสองพันก้อนจากแหวนของตน วางไว้บนเคาน์เตอร์
หลังจากแลกเปลี่ยนกันเสร็จสิ้น เฉินเฉียงก็ไม่คิดอยู่ต่ออีกต่อไป ในทันทีที่เขาเดินออกจากร้านนี้แล้ว เขาก็รีบตรงออกไปยังนอกเกาะเอ้อเทียนในทันที
“จางกุย ไปเรียกไอ้พวกกึ่งราชาสี่คนนั่นมาที่นี่ แล้วตามข้าไปจับตัวหม่าหลิวด้วยกัน”
ในทันทีที่เฉินเฉียงจากไป เจ้าของร้านก็ได้ออกคำสั่งในทันที
“ลูกพี่ ถึงแม้กัปตันหลิวไม่ได้ดีเด่อะไร แต่เขาก็ดูเหมือนไม่ได้โกหกเรานา”
“เจ้าจะไปรู้อะไรกัน” เจ้าของร้านมีใบหน้าที่มืดคล้ำในทันทีที่ได้ยินแล้วพูดออกมา “ลองดูเวลาที่มันหายหัวไปสิ ไอ้เวรนี่ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้อะไรกลับมาจากก้นสมุทรนั่นเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่มาซื้อเมล็ดพันธุ์แห่งโลกไปหรอก”
“ข้าว่าอย่างน้อยๆมันก็ต้องได้ดอกไม้ร้อยสีสันอย่างน้อยก็หนึ่งดอก เจ้ารู้รึเปล่าว่าแม้มันจะมีเพียงหนึ่งดอก แต่ว่ามันสามารถขายได้เท่าไหร่กัน”
“ยิ่งไปกว่านั้นด้วยธุรกิจขายเมล็ดพันธุ์แห่งโลกของเรานั้นทำให้เรารู้ว่าหม่าหลิวมันเป็นเพียงกึ่งราชาเพียงเท่านั้น แถมตอนนี้มันยังตัวคนเดียวอีก ข้าไม่ยอมให้คนเยี่ยงมันได้ผลประโยชน์คนเดียวอย่างแน่นอน”
“เมื่อเจ้าได้ยินแล้วก็รีบๆไปตามคนมาสักทีสิวะ”
“ครับผม”
หลังจากได้รับดอกไม้ร้อยสีสันและเมล็ดพันธุ์แห่งโลกมาแล้ว เฉินเฉียงนั้นตั้
