บทที่ 277 จิตใจที่เปลี่ยนแปลง
“ปู่ซุน ข้ากลับมาแล้ว”
เฉินเฉียงที่ตกอยู่ในสภาพมีชีวิตชีวาอย่างที่สุด แต่เสียงของเขานั้นกลับค่อยจนแทบไม่ได้ยิน
ต่อให้เขาต้องถูกข้ามเวลาไปอีกพันปีข้างหน้า เขาก็จะทักทายปู่ซุนของเขาด้วยท่าทางที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ท่าทางของเขาในตอนนี้นั้น เป็นท่าทางของช่วงครึ่งปีก่อน ตอนที่เขาได้ออกจากเขตแดนจักรพรรดิ และได้พบเจอราชาสวรรค์อีกครา
ในวันนั้น หลังจากที่เขาไปที่เกาะเทียนลี่ หลังจากได้ได้ฟังราชาสวรรค์ถามเขาว่า “เฉินเฉียง เจ้ารู้รึเปล่าว่าพ่อของเจ้าตายยังไง” และนั่น กลับทำให้เขานั้นเปลี่ยนท่าทางไปราวกับเป็นอีกคนหนึ่ง
อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเองนั้นได้หลอมรวมตัวตนจนเข้ากับเจ้าของร่างนี้ไปแล้ว และนี่ยิ่งทำให้เขานั้นกระหายใคร่รู้ว่าใครกันแน่ที่ฆ่าเฉินเทียนเว่ย
และหลังจากที่เขาออกมาจากเขตแดนจักรพรรดิแล้วพบว่าเว่ยหยวนตี้และจ้าวลี่นั้นได้บังคับย้ายกองกำลังเทียนเว่ยของเขาไปเป็นแนวหน้าของสงครามที่จิ้งชวน นี่ทำให้เขาสงสัยในตัวตนของเว่ยหยวนตี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป
แม้กระทั่งในตอนที่เขาเปิดเผยตัวตนของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ในตอนนั้นเขาเองก็ถูกไล่ล่าโดยเว่ยหยวนตี้และหลินไฮ่หวัง เมื่อเขาได้ยินคำพูดของราชาสวรรค์ที่พูดยั่วยุเว่ยหยวนตี้ในตอนที่เตรียมตัวที่จะฆ่านั่น ยิ่งทำให้เขานั้นรู้สึกได้แล้วว่าเว่ยหยวนตี้นั้นไม่ใช่พี่น้องที่ดีของพ่อเขาแต่อย่างใด
และที่ทำให้เขานั้นตัดใจที่จะเชื
