แต่ก่อนจะจำความได้ และเลี้ยงเขามาที่เขาหมางแห่งนี้มาโดยตลอด
แต่นั่นก็เป็นเพราะปู่ซุนนั้นมีความจงรักภักดีอย่างที่สุดต่อเฉินเทียนเว่ย
ย้อนกลับไปนั้น ด้วยแก่นสายเลือดของเขาได้รับบาดเจ็บในระหว่างการช่วยเขาให้รอดชีวิตมาถึงนี่จนตกอยู่ในสภาพนี้ นี่เองก็เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นเป็นอย่างดีว่าปู่ซุนของเขานั้นมีความจงรักภักดีอย่างที่สุด
แต่นั่นเองก็ทำให้เขาเกิดปมในใจขึ้นมาอย่างที่สุดเช่นกัน
ในปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมถึงมีคนไล่ล่าฆ่าล้างพวกเขาหลังจากเฉินเทียนเว่ยได้ตกตายไปกัน
“ปู่ซุน ก่อนที่ท่านจะตายนั้น ท่านคงเก็บงำความลับเอาไว้มากมายสินะ ถูกรึเปล่า”
“แต่ใครกันล่ะที่รู้ความจริงในสิ่งที่เกิดขึ้นปีนั้น”
“เป้าหมายของคนที่ไล่ล่าท่านนั้น ความจริงแล้วก็มีจุดมุ่งหมายในการจัดการทายาทของเฉินเทียนเว่ย คนที่บงการในเรื่องนี้จะเป็นพวกมนุษย์กลายพันธุ์จริงๆงั้นเหรอ”
“แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง มันก็ช่างไม่สมเหตุสมผลนัก ทำไมพวกมันถึงไม่นำตัวทายาทเพียงคนเดียวของผู้นำกองกำลังเทียนเว่ยไปเป็นมนุษย์กลายพันธุ์กันล่ะ”
เฉินเฉียงได้ดื่มเหล้าไปอีกอึกหนึ่ง ก่อนที่จะทุบตีหัวตัวเองแล้วนำธงพลของกองกำลังออกมาจากแหวน ก่อนที่เขาจะโบกสะบัดไปมาให้มันต้องลม แล้วนำมันมาโชว์ต่อหน้าหลุมศพของซุนต้าฮู่ เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆหนึ่งที และพูดออกมา “ปู่ซุน ตามที่เราได้ให้คำสัญญากันไว้ ข้านั้นได้รับธงพลแห่งกองกำลังเทียนเว่ยมาแล้ว”
“ตอนนี้
