น่าเสียดาย สัตว์ประหลาดเหล่านี้มีบางตัวที่ยังอ่อนด้อยนัก ความจริงแล้วมันก็ดีที่เจ้าฆ่า แต่ว่าถ้าจะฆ่าก็ควรฆ่าไอ้ตัวที่มันแกร่งๆจะดีกว่านะ”
“ยังไงซะ สัตว์ประหลาดที่พอจะเป็นภัยต่อทีมเก็บเกี่ยวของข้าก็เป็นพวกที่อยู่ในระดับทหารขั้นสูงขึ้นไป”
เจิ้งยี่ที่ได้ยินก็ยักไหล่ไปทีหนึ่งก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่ค่อยจะอยาก “ไม่ใช่ข้าหรอก ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่อยู่ๆกัปตันก็พุ่งตรงขึ้นเขาไปอย่างบ้าคลั่งแล้วสังหารสัตว์ประหลาดทุกตนที่พบเห็น ราวกับว่าเขานั้นกำลังหาบางอย่างจากพวกมันหรือไม่ก็ต้องการทดสอบอะไรบางอย่าง”
“หลังจากที่เขานั้นได้ฆ่าสัตว์ประหลาดในแถบนี้ไปจนหมดแล้ว กัปตันก็กลับมาทำท่าซังกะตายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนที่จะบอกข้าให้เอาซากสัตว์ประหลาดเหล่านี้มาให้ ส่วนเขาในตอนนี้กลับไปนั่งอยู่ที่หน้าหลุมศพตามเดิม”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว ทุกคนต่างก็มองหน้ากันในทันที
หลิงเว่ยเองก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้ “น้องจางหยวน เฉินเฉียงของเจ้านี่ยังไหวอยู่ไหมนั่น”
จางหยวนส่ายหัวไปมาอย่างเงียบงั้นและไม่ได้พูดอะไรออกมา
ความจริงแล้วทุกคนนั้นต่างก็รู้ดีว่าทำไมเขาถึงได้คลั่งขึ้นมา นั่นก็เพราะเฉินเฉียงนั้นเป็นกังวลที่ตัวเองไม่อาจก้าวข้ามขั้นการบ่มเพาะได้อีก
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ไม่มีใครในที่นี้ที่จะสามารถพูดอะไรกับเฉินเฉียงได้ ทำได้เพียงปล่อยให้ตัวเขานั้นยอมรับให้ได้ในสักวันหนึ่งเท่านั้น
“เจิ้งยี่ เจ้าก็กลับไปอยู่ข้างก
