บทที่ 324 ความหวังในการฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด!
สิ่งที่ทำให้ลวี่หยางแปลกใจก็คือ ครานี้บรรพชนถิงโยวหาได้ใช้เวลายืดยาวดั่งเช่นเคยไม่
เพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น บรรพชนถิงโยวก็ก้าวออกจากธงหมื่นวิญญาณอีกครั้ง สีหน้าเผยแววตระหนักอย่างแจ่มแจ้ง แลยังแฝงไว้ด้วยความชื่นชมและอัศจรรย์ใจอยู่บ้าง
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ขยับเปลือกตาเล็กน้อย “เร็วถึงเพียงนี้รึ?”
บรรพชนถิงโยวได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบตามองเขาทีหนึ่ง กล่าวเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “นับว่าช้าแล้ว…อย่างไรเสียข้าก่อนหน้านี้ก็ได้จัดระเบียบวิธีการพิสูจน์จากความว่างเปล่าเจินเหรินบรรพกาลผู้นี้แล้ว”
ลวี่หยางได้ยินจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้
เมื่อครั้งเฉินซิ่นอันต่อกรกับวิถีกรรมเจินเหรินบรรพกาลนั้น ข้อมูลที่ได้มาทั้งหมด เขาโยนให้บรรพชนถิงโยวแต่เพียงผู้เดียว ดูท่าความสั่งสมในยามนั้น จะก่อให้เกิดผลแล้วในวันนี้
“เช่นนั้นอีกสองเล่มเล่า?”
“อีกสองเล่ม… ไม่จำเป็นต้องดูแล้ว”
บรรพชนถิงโยวสั่นศีรษะเบาๆ “สองเล่มนั้น… เล่มใดเล่มหนึ่งก็ไม่พ้นต้องมีปัญหา สำหรับเจ้าแล้วไร้คุณค่าโดยสิ้นเชิง อ่านไปก็มีแต่จะหลงทาง”
“….”
ลวี่หยางได้แต่นิ่งเงียบ แต่ก็หาได้รู้สึกประหลาดใจไม่ ท้ายที่สุด‘คัมภีร์สัจธรรมแท้แห่งฟ้าดินจากการหยั่งรู้ถ้ำสุญญตา’กับ‘คัมภีร์ประกายหยกโคมทองอันโอภาส’นั้น ล้วนได้มาจากภายในถ้ำสวรรค์
หากจะกล่าวให้ชัดเจน ทั้งหมดล้วนเป็นของที่ อั้งเซียว ทิ้งเอาไว้
แม้เขาจะจดจำเนื้อหาเค
