ดเท่าที่จะเร็วไปได้”
หลังจากปรับอารมณ์สักพัก เฉินเฉียงก็ผ่อนคลายตัวเองลงได้อย่างมาก และรีบพุ่งตรงออกไปกับเจิ้งยี่
และด้วยการที่ทั้งสองเดินทางกันโดยไม่หยุดพัก พร้อมทั้งการตั้งไปหมายไว้อย่างแน่นอน นี่ทำให้ทั้งสองก็ตามคนอื่นๆได้ทันระหว่างทาง
และเพื่อให้การไปที่เขาหมางของพวกเขาเป็นความลับ เฉินเฉียงจึงได้พาทุกคน เดินทางไปยังเขาหมางโดยการดำดิน หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ทุกคนก็ได้ถึงเขาหมางในที่สุด
เมื่อเห็นสภาพอันสุขสงบของเขาหมางแต่ไกลแล้ว นี่ทำให้หัวใจของเฉินเฉียง ราวกับถูกเติมเต็มทดแทนส่วนที่ขาดหายไป
เป็นเวลากว่าห้าปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่
ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาได้กลับมาที่นี่เพื่อการหลบเลี่ยงการตามล่าจากคนของใครบางคนในตอนที่เขายังอยู่สำนักเต่าดำจนต้องกลับมาที่นี่ มันคือคนของจ้าวฮั่น
ห้าปีผ่านไป สภาพของอาณานิคมแห่งนี้แทบจะไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย มันยังสงบสุขและน่ารื่นรมย์ แตกต่างจากประสบการณ์นองเลือดที่พวกเขาได้ประสบพบเจอมา
เมื่อคิดขึ้นมาแบบนี้แล้ว เฉินเฉียงก็อดที่จะอิจฉาชีวิตของผู้คนที่นี่ไม่ได้เลยทีเดียว
อย่างน้อยๆ พวกเขาก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับการแก่งแย่งชิงดีที่นี่ และพวกเขาก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์กลายพันธุ์ที่ถาโถมโจมตีเข้ามา
“จางหยวน ให้ทุกคนลดระดับเกราะพลังงานซะ เหลือไว้เพียงเกราะในระดับนายพลวิญญาณขั้นต้นเพียงเท่านั้น ไม่อย่างนั้นนั่นจะทำให้ผู้สั่งการหลิงและพวกสงสัยเอา”
