ับมาบ้านเกิดเว่ยเฮ้ย รีบเปิดประตูเร็วเข้า”
เมื่อได้ยินคำสั่งของหลิงเว่ย ประตูของอาณานิคมก็ค่อยๆเปิดออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับนักรบสายเลือดหกคนผู้อยู่เฝ้าประตูนี้ที่มองผู้นำกลุ่มคนหรือก็คือเฉินเฉียงอย่างไม่วางตา
ชื่อของเฉินเฉียงนั้นรู้จักกันเป็นอย่างดีในอาณานิคมเขาหมางแห่งนี้
นักรบสายเลือดเหล่านี้ คาดฝันไว้ว่า ในสักวันหนึ่ง พวกเขาจะได้พบเจอเฉินเฉียง
นั่นก็เพราะ ในประวัติศาสตร์ของชาติพันธุ์นั้น มีเพียงเฉินเฉียงเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าสำนักเต่าดำได้โดยเป็นเพียงแค่นักรบสายเลือด
และเมื่อดูจากสภาพการณ์แล้ว กลุ่มคนทั้งสิบสามนี้จะถูกพามาที่นี่โดยเฉินเฉียง
และสิ่งที่ทำให้ผู้สั่งการหลิงและรองผู้สั่งการซูประหลาดใจมากที่สุดก็คือท่าทีของจางหยวนนั้นแสดงออกถึงความเคารพในตัวของเฉินเฉียงอย่างที่สุด
“นายพลจาง ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าท่านจะมาเยี่ยมเยือนยังอาณานิคมเล็กๆของพวกเรา มา เชิญเข้ามา”
หลิงเว่ยในตอนนี้โค้งทักทายจางหยวน จางหยวนเองก็ได้โค้งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังและเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะผายมือออกมา “กัปตัน เชิญท่านก่อน”
“ห้ะ กัปตัน” หลิงเว่ยประหลาดใจจนชี้นิ้วใส่เฉินเฉียงอย่างสับสน “นายพลจาง เฉินเฉียง เขา…..”
“ผู้สั่งการหลิง ในตอนนี้เฉินเฉียงนั้นคือกัปตันของกองกำลังของเรา กองกำลังเทียนเว่ย”
เมื่อหลิงเว่ยและรองกัปตันซูได้ยินก็อดที่จะยิ้มอย่างออกนอกหน้าไม่ได้
“เฉินเฉียง ข้าไม่นึกเลยจริงๆว่าไอ้คำ
