พูดคำจาโอหังของเจ้าในวันนั้นในที่สุดก็มาถึงวันที่เป็นจริง”
“ดี อย่างน้อยๆเจ้านั้นก็ยังสามารถทำให้ความหวังสุดท้ายของผู้อาวุโสซุนของเจ้านั้นเป็นจริงได้”
“เฉินเฉียง ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วก็อย่าได้ลืมไปเคารพศพผู้อาวุโสล่ะ”
เฉินเฉียงในตอนนี้ยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอาณานิคมไม่ได้เดินเข้าไปแต่อย่างใด
“ผู้สั่งการหลิง ข้ายังเข้าไปไม่ได้น่ะ ถ้าไม่ว่าอะไรท่านช่วยรับจางหยวนและคนอื่นๆไว้หน่อยสิ”
“เฮ้เฮ้เฮ้ เฉินเฉียง ที่นี่เป็นที่ที่เจ้าเติบโตมานา นี่เจ้าอยู่หน้าบ้านของตนแล้วแล้วยังมีเรื่องอะไรที่ต้องรีบด่วนไปทำอีกกัน” หลิงเว่ยในตอนนี้มองไปที่เฉินเฉียงอย่างฉงนสนเท่ห์ในการตัดสินใจของเขา
คนในกองกำลังเทียนเว่ยทั้งกองกำลังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็อดที่จะพูดออกมากันเสียมิได้
“กัปตัน พวกเราก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าพวกเราจะร่วมเป็นร่วมตายน่ะ พวกเราจะมีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้านกัน แล้วนี่ท่านยังจะคิดทิ้งพวกเราไปอีกเหรอ ก็ได้ ถ้าท่านไม่เข้าไปพวกเราก็จะไม่เข้าด้วยเหมือนกัน”
“ศิษย์น้องเล็ก นี่เจ้าคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่าเจ้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะพาพวกเรามาฝากฝังแล้วจากไปน่ะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่กัปตันควรจะทำเลยนา”
จางหยวนได้ชี้นิ้วไปที่ทุกคนพลางหันหน้าไปพูดกับเฉินเฉียง “กัปตัน ท่านก็เห็นแล้วนี่ว่าพวกเรานั้นเป็นกองกำลังที่เหนียวแน่นขนาดไหน ไม่ว่าใครจะมีปัญหาก็ตาม พวกเราไม่อาจจะนั่งดูไปเฉยๆได้หรอกนะ ยิ่งไม่ต้
