องพูดถึงเรื่องของท่านเลย”
“แม้พวกเราจะไม่รู้ว่าเจ้านั้นเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ก็ตาม แต่เจ้านั้นคิดจะเคลื่อนไหวคนเดียวแล้วทิ้งพี่น้องที่ดีแบบนี้ไว้เบื้องหลังงั้นรึ”
“นี่เจ้าคิดว่าคนในกองกำลังของเจ้านั้นเป็นสิ่งใดกัน”
เฉินเฉียงยกมือขึ้นห้ามปรามคำด่าจากผู้สั่งการหลิงในทันทีแล้วพูดออกมา “ผู้สั่งการหลิง ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจข้าผิดสิ”
“ข้านั้นต้องการสถานที่สงบๆเพื่อคิดถึงเรื่องต่อไปจากนี้ต่างหาก”
“ในเมื่อข้าพาพวกเขามาที่นี่ แน่นอนว่าข้าย่อมไม่ปล่อยพวกเขาไว้ที่นี่เฉยๆอย่างแน่นอน”
“ข้าขอบอกตามตรงเลยแล้วกัน ผู้สั่งการหลิง มีบางอย่างเกิดขึ้นกับกองกำลังของเรา ใครจะรู้ ในอนาคตกองกำลังของข้าอาจจะมาประจำการอยู่ที่นี่ก็ได้”
“ประจำการอยู่ที่นี่รึ ฮ่าฮ่าฮ่า นี่ช่างเป็นเกียรติกับทีมเก็บเกี่ยวของพวกเรานัก” ผู้สั่งการหลิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะถามออกมา “เอ้อ ว่าแต่นี่เจ้าคิดจะไปที่ไหนกัน หรือจะเป็น…ที่นั่น”
หลิงเว่ยได้ชี้ไปยังหลุมศพของซุนต้าฮู่ที่อยู่ห่างไปสามไมล์
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ “มันก็ห้าปีมาแล้วน่ะ ข้าอยากจะอยู่กับปู่ซุนสักหน่อย”
“เมื่อข้าคิดตกแล้วข้าจะกลับเข้าอาณานิคมแน่นอน”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้หันหน้าไปหาจางหยวนและคนอื่นๆ “พี่น้อง นับจากวันนี้ ขอให้ทุกคนเข้าร่วมทีมเก็บเกี่ยวของอาณานิคมเขาหมางไปพลางๆก่อน”
“ส่วนแค่นั้นยังมีเรื่องที่ต้องให้คิดอยู่ ข้าจะขอไปใช้ความคิดในที่ที่อยู่ห่างจากอาณานิค
