คกลาง ข้าจะยอมบอกทุกอย่างให้เจ้าได้รับรู้”
“เมล็ดยาโลกาหวนคืน….หนึ่งปีเหรอ”
ถึงแม้เฉินเฉียงในตอนนี้จะมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องยาเป็นอย่างดี แต่นี่เองก็เป็นครั้งแรกที่เขาเคยได้ยินชื่อของเม็ดยานี้
อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากท่าทีแล้ว เขานั้นหากไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ต่อให้ตาย เว่ยหยวนตี้ก็คงจะไม่บอกอะไรเขา
แต่ในเมื่อมันมีเวลาอีกหนึ่งปี เขาเชื่อว่าต้องหาทางได้รับยานี้มาจนได้ในที่สุด
“ลุงเว่ย นี่ท่านกล้าสาบานรึเปล่าว่าตราบใดที่ข้านำยานั่นมาให้ ท่านจะยอมบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับข้า”
“อย่าได้กังวล เมื่อใดก็ตามที่เม็ดยานั่นมาอยู่ตรงหน้าข้า ข้าจะไม่ถอยหนีแล้วบอกทุกอย่างกับเจ้า ข้าไม่คืนคำแน่นอน”
“ดี”
ถึงแม้จะมีเวลาเพียงหนึ่งปี เฉินเฉียงก็ยังยอมตกลง
“ฉิบหายแล้ว เจิ้งยี่…..”
เพียงสิ้นคำพูดของเว่ยหยวนตี้ เฉินเฉียงก็หน้าเปลี่ยนสี ก่อนจะพุ่งตรงไปที่เจิ้งยี่แล้วลากเขาลงดินในทันที
“กัปตัน นี่มัน…..”
“ชู่วววววว”
หลังจากลากเจิ้งยี่ลงมาใต้ดินได้กว่าแปดกิโลเมตรแล้ว เขาได้ยินการดำดิ่งแล้วรีบส่งเสียงให้เจิ้งยี่เงียบลงในทันที
บนพื้นดิน เว่ยหยวนตี้นั้นในตอนนี้กำลังฉงนสนเท่ห์อยู่ว่าเฉินเฉียงนั้นอยู่ๆก็หายไปไหน แต่ไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ด้วยกระแสจิตของตนว่ามีคนสองคนกำลังพุ่งตนมาที่ที่เขาอยู่อย่างรวดเร็ว และนี่ทำให้ใบหน้าของเว่ยหยวนตี้นั้น แสดงออกมาอย่างยินดีถึงที่สุด
“ผู้อาวุโสฮั่น ชิงเฉิน พ่ออยู่นี่”
เว่ยหยวนตีกรี
