่งไม่มีทางเลยที่พวกเราจะแยกจากท่านเข้าไปใหญ่”
“กัปตัน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ข้า เจิ้งยี่ผู้นี้จะติดตามท่านไปทุกหนทุกแห่ง”
“ศิษย์น้อง กับเรื่องนี้เจ้ายิ่งไม่ต้องถามข้าและหนี่เฟิงเข้าไปใหญ่ ต่อให้พวกเราต้องตายด้วยกัน พวกข้าก็ยินดี”
“กัปตัน ท่านต้องการไล่พวกเราไปเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ กองกำลังเทียนเว่ยของพวกเรานั้นไม่ใช่พวกที่หวังลาภยศและความสุขสบายแต่อย่างใด กับการที่ต้องละทิ้งพี่น้องของตนไปนั้นย่อมไม่เคยอยู่ในหัวมาก่อน นี่ยังไม่ต้องพูดถึงการที่ท่านนั้นเป็นกัปตันของกองกำลังเราอีก”
ในตอนนี้ทั้งสิบสองคนต่างก็แสดงออกด้วยท่าทีที่แน่วแน่ ไม่ใครสักคนที่จะจากไปต่อให้โดนขับไล่ก็ตาม
จางหยวนได้ก้าวขึ้นหน้ามาก่อนที่จะส่งธงพลแห่งกองกำลังเทียนเว่ยให้เฉินเฉียงแล้วพูดออกมา “กัปตัน ท่านนั้นคือเสาหลักทางจิตวิญญาณของพวกเรา ท่านอย่าได้ละทิ้งพวกเราเพียงเพราะการกลัวพวกเรานั้นลำบากเลย ยังไงซะ พวกเราก็ไม่คืนคำพูดของพวกเราอย่างแน่นอน”
“หากข้าจำไม่ผิด ท่านเองนั้นก็คิดถึงแต่ธงพลนี้มาตลอดไม่ใช่รึไง”
“ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว โปรดรับมันไว้ด้วย”
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ค่อยๆยื่นมือที่กำลังสั่นระรัวของตนไปรับธงพลของกองกำลังมาไว้ เข้านั้นรู้สึกราวกับห่างหายจากสิ่งนี้มานานนับสิบปี ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมาและมองไปที่คนในกองกำลังเทียนเว่ยทั้งสิบสองคนที่แสดงออกมาอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ
“กัปตัน พวกเราจะอยู่ที่นี่น
