ล้วใส่เสื้อผ้าของท่านออกไป ท่านว่าน้องชิงเฉินนั้นจะยังคงจดจำข้าได้หรือไม่”
“เฉินเฉียง อย่าได้ทำเกินไปนัก” เมื่อเว่ยหยวนตี้ได้ยินแล้วก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีจนต้องอุทานออกมา เขานั้นคิดว่าเฉินเฉียงต้องการที่จะฆ่าเขาก่อนที่จะล้างบางทายาทของเขาอย่างเว่ยฉิงเชิน
และเมื่อเห็นท่าทางของเว่ยหยวนตี้นี้ เฉินเฉียงเพียงส่ายหัวออกมาพร้อมกับจิตใจที่แตกหักเสียยิ่งกว่าเดิม
เป็นตอนนี้ที่เขาได้กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมแล้วเลิกเล่นในที่สุด ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลุงเว่ย ข้านั้นไม่ลังเลที่จะเผาผลาญแก่นสายเลือดของตนเพื่อช่วยท่านจากเงื้อมมือราชาสวรรค์นั้น ข้าว่าท่านคงจะรู้ว่าทำไมข้านั้นต้องยอมทำถึงเพียงนี้ ถูกต้องรึเปล่า”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ท่านก็แค่เล่าเรื่องราวเมื่อยี่สิบสามปีก่อนออกมาเพียงเท่านั้น”
เว่ยหยวนตี้มีใบหน้ากระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินพร้อมดวงตาที่ลนลานไปช่วยครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรักษาความสงบแล้วเปิดปากถามออกมา
“เฉินเฉียง ทำไมเจ้าถึงได้เชื่อคำของราชาสวรรค์ถึงขนาดนั้น”
“อย่าได้ลืมว่ามันผู้นั้นคือมนุษย์กลายพันธุ์”
“ในตอนนั้น พ่อของเจ้าถูกมนุษย์กลายพันธุ์ฆ่าตาย เจ้าก็รับรู้เรื่องนี้มาอยู่แล้วไม่ใช่รึไง”
เฉินเฉียงที่จ้องมองเว่ยหยวนตี้นั้น เขาย่อมรับรู้ถึงร่องรอยเมื่อครู่นี้
แต่นี่กลับทำให้เขาผิดหวังยิ่งกว่าเดิม
มันก็จริงที่คำพูดของเว่ยหยวนตี้นั้นอาจจริง
แต่มันก็เป็นไปได้ว่าเว่ยหยวนตี้นั้นยังเสแสร
