ขาจะไปที่ใดไม่ใช่เหรอ
แต่เมื่อเฉินเฉียงหันไปมองหยานเสวี่ยที่อยู่ข้างๆราชาสวรรค์ในตอนนี้ เขาก็เข้าใจได้ในทันที
เป็นเพราะดาบดั้นเมฆของเขาที่มีเครื่องติดตามอยู่นี้ ไม่ว่าเขาจะวิ่งไปทางไหนก็ไม่อาจรอดพ้นจากการติดตามของราชาสวรรค์
“ราชาสวรรค์ ลุงเว่ยเป็นเพื่อนที่ดีของพ่อข้า โปรดปล่อยเขาไปด้วย”
เฉินเฉียงนั้นแม้จะทำท่าร้องขอออกมาอย่างสุดชีวิต แต่ในใจเขานั้นยังคงคิดหาวิธีหลบหนีให้รอดพ้นอยู่ดี
โดยไม่คิด เมื่อราชาสวรรค์ได้ยินแบบนี้แล้ว เขากลับหัวเราะออกมาอย่างดังลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียง เจ้าบอกว่าเว่ยหยวนตี้มันเป็นเพื่อนที่ดีของพ่อเจ้างั้นรึ”
“ราชาสวรรค์ พ่อของข้าแต่เดิมเป็นกองกำลังใต้บังคับบัญชาของลุงเว่ยตอนที่เขาเป็นผู้ควบคุมอยู่ที่ตึกเหมันต์จันทรา ทุกคนในที่นั่นต่างก็รับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี” เฉินเฉียงเองเมื่อได้ยินก็อดที่จะตอบโต้กับคำพูดของราชาสวรรค์ไม่ได้ แต่กระนั้น เขาก็ยังคงคิดหาวิธีหนีต่อไป
อย่างไรก็ตาม คำพูดถัดมาของราชาสวรรค์นั้นทำให้ความคิดของเขาต้องติดขัดลงในทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียงเจ้าโดนมันหลอกแล้ว”
เมื่อเห็นว่าเว่ยหยวนตี้ในตอนนี้นั้นยังไงก็หนีจากเขาไม่รอดแล้ว ราชาสวรรค์จึงไม่ได้รีบเร่งโจมตีแต่อย่างใด แต่กลับพูดออกมาพร้อมความโกรธเกรี้ยวพลางกัดฟันแน่นในทุกๆคำพูด “เว่ยหยวนตี้ ไอ้ตัวหน้าด้าน”
“ไม่คิดเลยจริงๆว่าหลังจากผ่านมายี่สิบสามปีแล้ว แก ยังกล้าใช้คำโกหกคำโตคอยกรอกหูผู้คน ทำ
