ค์นั้นได้พุ่งตรงไปยังเว่ยหยวนตี้ราวกับมีชีวิต
เฉินเฉียงที่ยืนดูอยู่แต่ไกลนั้น แม้จะรู้สึกมหัศจรรย์พันลึกกับหมอกไอดำเหล่านี้ แต่ก็อดที่จะเป็นกังวลไม่ได้เช่นเดียวกัน
ในมุมมองของเขานั้น ราชาสวรรค์ผู้ลึกลับคนนี้มีสรรพสิ่งนานาที่พร้อมที่จะพรากชีวิตของเว่ยหยวนตี้ไปได้ทุกเมื่อ ยกตัวอย่างเช่นดาบดั้นเมฆในมือของเขา หรือแม้แต่ธนูดำที่เขาได้รับมา
อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าราชาสวรรค์นั้นจะไม่ได้นำอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย แถมยังพุ่งเข้าไปตรงๆเสียอย่างนั้น
นี่เขาคิดจะใช้กำลังล้วนๆงั้นเหรอ
ในขณะเดียวกัน เมื่อเห็นการกระทำของราชาสวรรค์แล้ว เว่ยหยวนตี้เองนั้นก็ไม่ได้นำอาวุธออกมาเหมือนกัน เขาพุ่งใส่ราชาสวรรค์ในทันที
ราชาสองคนนี้เล่นอะไรกันแน่
เฉินเฉียงมองไปที่ราชาทั้งสองที่ในตอนนี้กำลังทำท่าทางราวกับเด็กน้อยที่ต่อยกันโดยไม่ใช้อาวุธใดๆแม้แต่น้อย แม้แต่ท่าร่าง ทักษะ เคล็ดวิชาต่างๆก็ไม่เห็นแม้แต่น้อย ทั้งสองนั้นต่อยกันด้วยหมัดลุ่นๆ
แต่กระนั้น เฉินเฉียงก็ยังรับรู้ได้ว่าในยามที่ทั้งสองแลกหมัดกันนั้น ร่างของทั้งสองจะกระเด็นถอยหลังกลับไปในทุกๆครั้ง
เป็นเพียงเพราะความเร็วและความแข็งแกร่งของทั้งสองที่อยู่เหนือกว่าเขาจะรับรู้ จึงทำให้เวลาที่เขามองดีๆนั้นราวกับทั้งสองแค่แลกหมัดกันธรรมดาเท่านั้น
แต่กับเรื่องการกระเด็นถอยหลังนี้ ถึงแม้ในตอนแรกทั้งสองจะกระเด็นถอยหลังไปพอๆกันในตอนแรกที่ระยะห้าสิบเมตรก็ตาม
แต่ในตอนนี้ระ
