ำคัญที่สุด
“ต้องจับเขาให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม”
เพียงสิ้นคำพูดนี้ของจิวเจียง เว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆก็ราวกับฟื้นคืนสติ
เว่ยหยวนตี้เองนั้นก็เคยคิดไว้ก่อนเหมือนกันว่ามนุษย์กลายพันธุ์ผู้ที่สร้างความสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นในเขตแดนจักรพรรดินั้น มีความคล้ายคลึงกับเฉินเฉียงมากอย่างที่สุด
แต่เขาเองก็เห็นกับตาว่าเฉินเฉียงไม่ได้เข้าไปในเขตแดนไม่ใช่รึไงกัน
หรือว่า….
เป็นไปได้ว่าเฉินเฉียงนั้นในตอนที่เขาหายตัวไปต่อหน้าเขาและผู้อาวุโสทั้งสามนั้น ในตอนนั้นเขาก็ได้เข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิเรียบร้อยแล้ว
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
มีเพียงต้องเป็นแบบนั้นเท่านั้นถึงจะอธิบายได้ว่าทำไมเฉินเฉียงถึงหายตัวไปนาน แล้วทำไมเขาถึงสามารถจะออกจากเขตแดนจักรพรรดิด้วยตัวคนเดียวได้
เพียงนึกถึงเรื่องนี้ได้แล้ว จิตใจของเว่ยหยวนตี้ก็ได้แสดงออกมาถึงความละโมบโลภมากในจิตใจ
แต่เฉินเฉียงในตอนนั้นเป็นเพียงนายพลวิญญาณขั้นกลางตัวเล็กๆ กลับสามารถที่จะเข้าและออกจากเขตแดนจักรพรรดิได้ง่ายๆโดยไม่ต้องใช้ความช่วยเหลือจากระดับราชาเนี่ยนะ
เขาใช้วิธีการไหนกัน
ไหนจะเรื่องที่ทั้งสามเผ่าพันธุ์นั้นต้องการจะรู้นั่นอีก ความลับของเขตแดนจักรพรรดิ สิ่งนั้นก็อยู่ในกำมือของเฉินเฉียงไม่ใช่รึไงกัน
เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว เว่ยหยวนตี้ได้มองไปที่หลินไฮ่หวังและจิวเจียงที่อยู่ไม่ไกล แน่นอนว่าเขาย่อมได้เห็นสายตาของราชาแห่งมนุษย์กลายพันธุ์ที่ละโมบโลภมากไม่ได้ต่างไปจากเข
