บทที่ 269 กลายพันธุ์
“หลิวเฟิง ไอ้คนที่ใช้ธนูนั่นมันเป็นผู้ใช้พลังจิต รีบหนีเร็วเข้า”
เสียงที่ร้อนรนได้ดังลั่นก้องฟ้าจนทำให้หลิวเฟิงรู้สึกตัว
นี่ทำให้หลิวเฟิงรีบบินกลับหลังไปในทันใด
“ฮี่ฮี่ฮี่ คิดจะหนีรึ ปีกแกเล็กไปหน่อยนะ”
เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เฉินเฉียงก็อดที่จะหัวเราะเยาะออกมาเสียไม่ได้ เขาได้เก็บธนูดำของตนก่อนที่จะไล่ตามหลิวเฟิงไปด้วยก้าวย่างสวรรค์
เทียบกับปีกสีเงินระดับหนึ่งแล้ว ก้าวย่างสวรรค์ของเขานั้นเร็วกว่ามาก
เพียงชั่วพริบตา เฉินเฉียงก็ได้ร่นระยะระหว่างเขากับหลิวเฟิงด้วยเวลาไม่นาน
“เร็วเข้า หยุดไอ้บ้านั่นซะด้วยทุกสิ่งที่พวกเจ้ามี ช่วยหลิวเฟิงให้ได้”
หลินไฮ่หวังผู้ที่อยู่บนฟ้าเห็นฉากนี้ เขาก็รีบเรียกคนไปช่วยหลิวเฟิงในทันที
แต่กระนั้น มีหรือที่เฉินเฉียงจะยอมปล่อยให้ไก่อ้วนตรงหน้าลอยจากไปอีกครา
ในตอนนี้ดาบดั้นเมฆได้ปรากฏอยู่ในมือเขา พร้อมกระบวนท่าต่างๆที่ถูกโบกสะบัดออกไป กรงเล็บมังกรคราม คลื่นมังกรคลั่ง มังกร…
การต่อสู้นี้เป็นที่จับจ้องโดยมนุษย์และมนุษย์กลายพันธุ์ได้แทบจะในทันที
“ท่านเว่ย หลานชายของท่านนั้นช่างเป็นนักรบผู้หาญกล้านัก”
“หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ไอ้ตัวพลังจิตนั่นต้องหนีออกไปได้อย่างแน่นอน”
เว่ยหยวนตี้เองก็คิ้วกระตุกขึ้นมาราวกับคิดอะไรได้จากคำพูดนี้ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ไอ้เด็กนี่ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ…..หากครั้งนี้ยังดีขนาดนี้ การต่อสู้ครั้งต่อไปก็คงไม่ต่าง
