บทที่ 268 หนักหน่วง
“เมิ่งน้อยยยยย”
ในหอกลางนั้น เม่ยหลัวหลันในตอนนี้กำลังกอดเมิ่งน้อยที่พึ่งจะปรากฏตัวอยู่ในอ้อมแขนของตน
ในยามที่ยังอยู่ในเขตแดนจักรพรรดินั้น เธอและเมิ่งน้อยใช้ชีวิตร่วมกันอยู่นานหลายเดือนเลยทีเดียว
ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนในกองกำลังต่างก็เห็นมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าเงาสีแดงนั้นคือเมิ่งน้อย
แต่ทุกคนนั้นก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้วแต่เมิ่งน้อยนั้นไม่ได้มีขนาดที่โตขึ้นมากสักเท่าไหร่ แต่ไอ้พลังการต่อสู้นี้นั้น…..กลับสูงล้ำจนพวกเขาทำได้แต่เพียงยืนอึ้งอย่างตกตะลึง
“โฮ้ เมิ่งน้อยมาที่นี่เหรอ มามา มาให้ปะป๋าดูหน้าใกล้หน่อยสิ”
เฉินเฉีงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเมิ่งน้อยได้ยินดังนั้นแล้วก็ได้กระโดดออกจากอ้อมแขนของเม่ยหลัวหลันไปหาเฉินเฉียงในทันที
“เมิ่งน้อย บอกปะป๋ามาสิว่ามะม๋าของเจ้าอยู่ไหนกัน”
“เจี๊ยกเจี๊ยก”
เมิ่งน้อยพูดออกมาพลางชูเล็บขึ้นมาสองข้างในทิศทางเดียวกัน(เมิ่งน้อยมีสี่แขน)
“ฮี่ฮี่ฮี่” เฉินเฉียงได้หัวเราะออกมาหลังจากรับฟัง หลังจากนั้นก็ได้ตะโกนออกมาในทิศทางที่หันไปด้านนอกอาณานิคม “องครักษ์หยาน ไหนๆท่านก็มาแล้วก็ออกมาเถอะน่า ”
ภายใต้ความงุนงงของคนอื่นๆนั้น หยานเสวี่ยก็ได้ปรากฏตัวขึ้นบนอากาศราวกับภูติผี แล้วร่อนลงต่อหน้าทุกคนจนทำให้ต้องถอยร่นกันไปสองสามก้าว
ใบหน้าของเธอยังคงมีผ้าคลุม ทั่วทั้งร่างเป็นชุดคลุมสีดำที่กระชับแน่นพอดีตัว พร้อมกับท่าทางเย็นชาเฉ
