กเช่นดังเดิม
“เฉินเฉียง ที่โลกภายนอกนั้นพวกเจ้ากำลังจะจบสิ้น(ฉิบหาย)กันอยู่แล้ว แล้วพวกเจ้ายังมีหน้ามาเอ้อละเหยลอยชายแบบนี้เนี่ยนะ นี่เจ้าไม่คิดจะเข้าไปร่วมวงความสนุกนี้เลยรึไงกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยานเสวี่ย จางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังต่างก็มองเฉินเฉียงกันอย่างตาเดียว
ในเวลาเดียวกัน เฉินเฉียงก็หันไปมองคนอื่นๆ ก่อนที่จะพูดออกมา “พี่สาวหลัวหลัน พี่เข้าไปเก็บกวาดหอกลางก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเราค่อยกินไปดื่มไปคุยไปในเรื่องนี้”
ไม่นานนัก หลางซานเอ๋อก็ได้นำเนื้อกวางย่างอีกชิ้นหนึ่งเข้ามาในหอกลางและนำไวน์ออกมาให้ทุกคนคนละไห
“องครักษ์หยาน โปรดลองไวน์ดอกไม้แดงนี่สักหน่อย รสชาติมันไม่เลวเลยนา”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้รินไวน์ลงในชามที่อยู่ตรงหน้าของเมิ่งน้อย และเริ่มดื่มส่วนของตน
“เฉินเฉียง เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเลยนะว่าเจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้”
หยานเสวี่ยได้พูดออกมาอีกครั้งโดยไม่แตะชามไวน์ตรงหน้าแม้แต่น้อย
เฉินเฉียงที่ได้ดื่มไวน์ของตนไปแล้วก็ได้มองไปรอบๆก่อนที่จะพูดออกมา “พี่ชายทั้งหลาย พวกท่านก็ได้ยินคำพูดจากไอ้พวกก่อนหน้านี้กันหมดแล้ว พวกท่านคิดว่ายังไง”
จางหยวนเป็นคนแรกที่พูดออกมา “เหตุผลที่พวกเราอยู่ที่นี้นั้นเป็นเพราะว่าพยายามคิดหาหนทางในอนาคตของพวกเรา แต่มาถึงตอนนี้ ตัวข้าหลังจากอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้วก็ยังนึกไม่ออกเลย คนอื่นล่ะ คิดว่ายังไง บอกข้าหน่อย”
“ข้าบอกได้เลยว่าคิดมากไปก็เท่านั้
