นเกี่ยวกับเรื่องนี้ นับแต่นี้ข้าคิดว่าข้าจะทำในสิ่งที่ข้าเห็นควร” เทพเจ้าเงินตราหวังต้าลู่ได้พูดออกมา ก่อนที่จะเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “กัปตัน ไม่ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ มนุษย์กลายพันธุ์ และสัตว์ประหลาดนั้นจะมีเหตุแห่งความขัดแย้งจากเหตุผลใดก็ตาม แต่ตราบใดที่พวกเราเชื่อว่าสิ่งที่พวกเรานั้นสมควรทำ ใครจะสนว่ามันผิดหรือถูก ยังไงซะนั่นก็เป็นเรื่องราวหลังจากที่พวกเราได้กระทำไปแล้วถึงจะรับรู้”
“กัปตัน จะพูดก็พูดเถอะนะ ถึงแม้ในตอนนี้พวกเรานอกจากจะมีเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว หากนับเมิ่งน้อยที่เป็นสัตว์ประหลาด เจิ้งยี่และองครักษ์หยานเองที่ตอนนี้ก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว”
“ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่าพ่อแม่ของพวกเราส่วนใหญ่แล้วล้วนตกตายโดยมนุษย์กลายพันธุ์ หรือแม้แต่การแก้แค้นให้พ่อแม่ของตน พวกเรานั้นไม่อาจปล่อยให้มนุษย์กลายพันธุ์สามารถทำตามอำเภอใจแบบนี้และปล่อยนิ่งเฉยดูดายได้หรอก”
“ส่วนเรื่องเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้น พวกเราไม่ได้ต้องการหากพวกนั้นมอบรางวัลให้กับพวกเรา พวกเราเพียงต้องการทำสิ่งที่พวกเราอยากจะทำ และกลับมาใช้ชีวิตอยู่แบบของเราแบบที่เป็นอยู่ในตอนนี้”
หลังจากเทพเงินตราได้พูดจบลง ทุกคนนั้นต่างก็คิดแบบเดียวกันกับที่เทพเงินตราได้พูดออกไป ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นมายังไงก็ตาม ยังไงซะ พวกเขานั้นต่างก็ต้องคิดถึงเรื่องของตัวเองไว้ก่อน
เฉินเฉียงได้หันไปหาหยานเสวี่ยและถามออกมา “องครักษ์หยาน สถานการณ์ภายนอกเป็
