กปีกสีเงิน”
“แล้วกับเรื่องภายในของเผ่าพันธุ์แบบนี้แล้ว…แกยังด้านหน้ามารั้งตัวมันไว้อีกเนี่ยนะ ไอ้คนที่ควรจะปล่อยมือนี่ควรจะเป็นแกเสียกระมัง”
“และในเมื่อเฉินเฉียงเป็นนักรบของพวกข้า ดังนั้น ข้า หลินไฮ่หวังต่างหากที่สมควรที่ยกเหตุผลนี้มาอ้าง”
“เว่ยหยวนตี้ ข้าขอแนะนำให้แกหยุดมือและจากไปซะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ไอ้คนที่แหกข้อตกลงนี้จะเป็นแก”
เฉินเฉียงผู้ซึ่งในตอนนี้อยู่ระหว่างการจับกุมของสองราชานั้น เขาภาวนาให้เป็นอย่างยิ่งว่าให้ทั้งสองคนนี้ต่อปากต่อคำกันให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย
นั่นก็เพราะเขาต้องการเวลาอีกสักน้อยเท่านั้นที่จะเก็บกวาดบอลปีศาจให้ไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ และนี่จะทำให้เขานั้นเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง
ตราบใดที่เขาย้ายบอลเลือดปีศาจทั้งหมดไปกับไว้ที่จุดชีพจรที่สามสิบสองได้เหมือนเดิมล่ะก็ เขามั่นใจว่าตนเองจะสามารถหลบหนีจากราชาน้อยๆทั้งสองนี้ไปได้
สิ่งที่เขาต้องการนั้นคือเวลาเพียงเท่านั้น
แต่ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังสังเกตการณ์การทะเลาะระหว่างราชาทั้งสองพลางจัดการบอลเลือดปีศาจไปด้วยนั้น อยู่วิสัยทัศน์ของเขาก็เลือนรางก่อนที่จะหลุดจากการควบคุมของราชาทั้งสองไป
“เป็นราชาสวรรค์”
ในตอนนี้เฉินเฉียงได้เข้าไปอยู่ในเขตแดนหนึ่งที่คุ้นเคย เช่นเดียวกับใบหน้าที่รู้จักเป็นอย่างดีอย่างหยานเสวี่ย
“เฉินเฉียง เจ้าเป็นยังไงบ้าง”
หยานเสวี่ยถามออกมาในขณะที่มือหนึ่งนั้นอุ้มเมิ่งน้อยไว้
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาโดยไม
