จำนงแห่งการต่อสู้ที่หลิวเฟิงไปกระตุ้นให้มันปรากฏออกมา
เมื่อเฉินเฉียงสัมผัสได้ว่าร่างกายของตัวเองนั้นแข็งแกร่งขึ้นเสียยิ่งกว่าเดิมแล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาก็ได้ลุกโชนขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากที่ได้ยกตัวขึ้น “ฮี่ฮี่ฮี่ หลิวเฟิงเอ๋ย ดูเหมือนว่าชีวิตนี้แกนั้นจะไม่เหลือสิ่งที่ค้างคาใจอีกต่อไปแล้วสินะ เอานะ ยังไงซะ ชาติหน้าก็อย่าได้มากล้าหือกับข้าผู้นี้อีก”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ลั่นปล่อยธนูที่เขาดึงจนสุดออกไป และนี่ทำให้ธนูสองดอกได้พุ่งตรงไปยังหลิวเฟิงที่กำลังยิ้มร่าอยู่อย่างรวดเร็วจนบังเกิดลมกรรโชก จนทำให้เกิดรูที่อกสองรูใหญ่บนร่างของหลิวเฟิงในขณะที่ใบหน้าของเขายังเปื้อนยิ้มอยู่
หลิวเฟิงที่ค่อยหมดพลังชีวิตลงไปอย่างช้าๆจนทำให้ปีกของหลังของตนนั้นไม่อาจฝืนพยุงร่างไปได้อีก และท้ายที่สุด ร่างก็ได้ร่วงหล่นสู่พื้นดิน
หลังจากสำเร็จการฆ่าหลิวเฟิงไปได้แล้ว เฉินเฉียงก็เบิกตากว้าง ก่อนที่จะพุ่งตนไปที่ร่างของหลิวเฟิงด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด มือขวาของเขาได้ยื่นเข้าไปสัมผัสนิ้วของหลิวเฟิงในขณะที่กำลังร่วงหล่นนี้ราวกับต้องการจะได้แหวนของหลิวเฟิงมา แต่ความจริงนั้นคือการดูดซับพลังของหลิวเฟิง
หลินไฮ่หวังที่อยู่กลางอากาศนั้นในตอนที่เห็นว่าเฉินเฉียงป้องกันการโจมตีของหลิวเฟิงได้นั้นก็รู้สึกสังหรร้ายในทันที ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าหลินเฟิงคงไม่รอดแล้วก็อยากจะพุ่งเข้าไปขวางแต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปป้อง
