้การโจมตีทางจิตวิญญาณของตนออกมาในทันที
หลินไฮ่หวังที่เห็นก็ยิ้มกริ่มออกมาในทันใดเมื่อเห็นบรรยากาศตรงหน้าของหลิวเฟิงบิดเบือนและพุ่งตรงไปยังเฉินเฉียงในชั่วพริบตา
เว่ยหยวนตี้ได้หันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยใจที่ไม่อยากจะเห็นฉากตรงหน้า
หากไม่ใช่มีกฎค้ำคอ เขาคงจะลงมือช่วยเฉินเฉียงไม่ว่ายังไงก็ตาม
ด้วยความสามารถของเฉินเฉียงนั้น เขาน่าจะหาโอกาสเล่นงานหลิวเฟิงได้อีกในอนาคต แม้แต่เขาก็ยังมองออกว่าเฉินเฉียงนั้นสามารถกุดหัวของหลิวเฟิงได้อย่างง่ายดาย
ใครจะไปคิดว่าเฉินเฉียงจะไม่ฟังคำสั่ง และยังกล้าที่จะลงมือกับหมาจนตรอก นี่มันโดนหมาแว้งกัดชัดๆ
“ฮ่าฮ่าฮ่า” หลังจากโจมตีไปแล้ว หลิวเฟิงก็ได้หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น พลางมองไปที่เฉินเฉียงที่ไม่ได้มีท่าทีจะป้องกันหรือหลบหนีแต่อย่างใด
“ไอ้มนุษย์เลวระยำ เจ้าคิดว่าจะไล่ฆ่าเล่นๆไปนานๆใช่ไหมล่ะ”
“นี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า หากเจ้ารับมันได้ ข้า หลิวเฟิงผู้นี้ก็จะไม่ขอมีชีวิตอยู่เพราะในชีวิตนี้จะไม่มีสิ่งใดค้างคาแล้วอีกต่อไป”
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวเฟิงได้พูดจนสิ้นคำ วงแหวนประหลาดก็ได้ปรากฏอยู่ที่รอบตัวของเฉินเฉียง และนั่นทำให้การโจมตีทางจิตวิญญาณของหลิวเฟิงนั้นได้หายไปในบัดดล
และยิ่งไปกว่านั้นคือ ในตอนนี้ที่เฉินเฉียงยืนอยู่นั้น เหล่านายพลวิญญาณและนายพลทักษะพิเศษโดยรอบต่างก็รู้สึกหมดก็จิตกะใจที่จะฆ่าฟันกันพลางมองไปที่เฉินเฉียงอย่างหวาดกลัว
เป็นขอบเขตเจต
