ยไว้แล้ว เฉินเฉียงก็แสยะยิ้มแล้วพูดออกมา “แกคิดจะใช้เพียงโล่มนุษย์มาบดบังการโจมตีของข้าเนี่ยนะ ถ้าอย่างนั้นขอดูหน่อยเถอะว่าแกจะหลุดรอดจากธนูของข้าไปได้อีกนานสักเท่าไหร่”
เพียงสิ้นเสียงของเฉินเฉียง ธนูสองดอกก็ได้ถูกยิงออกไปด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด มนุษย์กลายพันธุ์นับสิบที่อยู่ตรงหน้าหลิวเฟิงนั้นตกตายไปหลายสิบในทันที
ก่อนที่จะได้มีใครได้ทำอะไร ธนูอีกสองดอกก็ได้ถูกยิงออกไป
และเพียงห้าลมหายใจ ร่างกายทั่วทั้งร่างของหลิวเฟิงก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเฉินเฉียงอีกครั้ง
“หลิวเฟิง รีบใช้พลังจิตของเจ้าโจมตีมันซะ”
เมื่อได้เห็นว่าหลิวเฟิงนิ่งอึ้งไปราวกับคนโง่งมนั้น หลินไฮ่หวังที่ยังคงลอยอยู่บนฟ้าก็ได้ตะโกนออกมาจนทำให้หลิวเฟิงได้สติกลับมา
เมื่อได้ยินแบบนี้ เว่ยหยวนตี้รีบตะโกนออกมา “หลานชายเฉินเฉียง ช่างหัวมัน รีบหลบเร็วเข้า”
จากมุมมองของเว่ยหยวนตี้แล้วนั้น เฉินเฉียงได้แสดงความสามารถเป็นที่ประจักษ์จนได้รับชัยชนะ เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา เขาไม่ต้องการให้เฉินเฉียงแลกหัวตัวเองกับหลิวเฟิงเพราะมันไม่คุ้มค่า
หรือก็คือเว่ยหยวนตี้คิดว่าเฉินเฉียงนั้นต่อให้ต้องตายก็ต้องนำหัวของหลิวเฟิงกลับมาให้ได้ แต่ในมุมมองของเฉินเฉียงนั้น หากเขาต้องการจะฆ่าหลิวเฟิงนั้นช่างง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
หลิวเฟิงที่ได้หันไปมองหลินไฮ่หวังอย่างช้าๆก็นิ่งอึ้งไปสักครึ่งวิเห็นจะได้ เมื่อได้ยินเสียงนี้ เขาเองก็ได้กลับคืนสู่สติและใช
