ิดจะเข้าเขาโชวหยาง ต้องผ่านการยินยอมจากเขาก่อน
ในตอนนี้ จ้าวลี่นั้นกำลังนั่งอยู่ในห้องของตน มองไปยังปันเหรินที่เดินเข้ามาแต่ไกล และนี่ทำให้ปากของเขาเผยรอยยิ้มอย่างหยามเหยียดออกมาในทันที
จ้าวลี่ที่ยังคงดูมีชีวิตชีวาอยู่นั้น ได้นึกย้อนไปถึงตอนที่ปันเหรินได้เล่นงานเขาไว้ในตอนที่เขายังอยู่ใต้บังคับบัญชาของปันเหรินได้เป็นอย่างดี และนี่คือช่วงเวลาที่จ้าวลี่เฝ้ารอมานานนับแต่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่
มันเป็นช่วงเวลาที่เขาเฝ้าถวิลหา
“ไม่ใช่ว่านั่นผู้การสูงปันไม่ใช่หรือนั่น”
จ้าวลี่ได้เดินออกมากล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม
“ผู้ตรวจการจ้าว ข้ามีเรื่องด่วนที่จะต้องปรึกษาหารือกับผู้อาวุโสสูงในตอนนี้ ข้าหวังว่าท่านผู้ตรวจการจ้าวจะช่วยข้ารายงานไปว่าข้าขอพบให้หน่อย”
ถึงแม้ว่าในตอนที่ปันเหรินได้พบเห็นจ้าวลี่นั้นจะรู้ในทันทีว่าจ้าวลี่จะต้องแง่กับเขา แต่เขาก็ยังใจกล้าแล้วพูดคำขอออกไป
“โอ้ ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าเรื่องด่วนอันใดที่ทำให้ท่านนั้นต้องถึงกับต้องพบเจอปรึกษาหารือกับผู้อาวุโสสูงกัน” จ้าวลี่ได้ถามออกมาอย่างจริงจัง แต่กระนั้นเขาก็เห็นว่าปันเหรินนั้นไม่อยากจะพูดออกมา จ้าวลี่จึงได้รีบพูดเพิ่มเติมเสริมเข้าไป “ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ แต่เหล่าผู้อาวุโสสูงนั้นในตอนนี้กำลังประชุมหารือกันอยู่ หากว่าผู้การสูงปันนั้นต้องการจะขอเข้าพบ เกรงว่าจะต้องรอก่อนนะ”
“แต่ทางเรารอไม่ได้แล้วจริงๆ ผู้ตรวจการจ้าว ขอบอกตามตรงแล
