มที่จะกลับตึกจอมพลของตน
“ท่านผู้การสูง เป็นยังไงบ้าง เหล่าผู้อาวุโสท่านว่ายังไงบ้าง”
หลังจากรอเกือบสองชั่วโมง เว่ยหยวนตี้ที่เฝ้ารออยู่นานก็ได้เห็นหน้าปันเหรินในที่สุด
“อ่า….เฮ้ออออ” ปันเหรินลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะพูดออกมาอย่างละอายใจ “ไอหยา น้องหยวนตี้ พอเห็นหน้าเจ้าในตอนนี้ข้าก็พึ่งจะนึกได้เลยว่าข้าไปที่นั่นทำไม พอดีว่าข้าเมื่อไปถึงแล้วก็นึกได้ว่ามีรายงานด่วนจนต้องเร่งกลับมาจัดการ”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน น้องหยวนตี้ ข้าเองก็ได้ยินมาว่าลูกสาวที่รักของเจ้านั้นได้ถูกเลือกให้เข้าไปบ่มเพาะที่เขาโชวหยาง ถ้าอย่างนั้นน้องหยวนตี้เองก็คงจะสามารถขอเข้าไปเจอลูกสาวของเจ้าแล้วไปรายงานเรื่องนี้ให้แก่เหล่าผู้อาวุโสสูงก็แล้วกัน”
“เอ่อออ ท่านผู้การสูง นั่นจะไม่ขัดกับกฎปล่อยหน่อยหรือ ถ้าพูดกันตามหลักการล่ะก็ มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะมีสิทธิอำนาจในการเรื่องแบบนี้ได้นา”
“ฮี่ฮี่ฮี่ น้องหยวนตี้ก็คิดมากไปน่า เจ้าเองถึงแม้จะพึ่งเข้ามาแต่ก็เป็นถึงผู้การร่วมเลยนะ และเมื่อข้าคนนี้เป็นคนอนุญาตเองแล้วนั้นมันจะไปผิดหลักการได้ยังไง”
“หากพูดตามหลักการทหารแล้วมันก็ไม่ได้ผิดหลักการแต่อย่างใด”
“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ต้องขอบคุณท่านผู้การสูงแล้ว”
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องลูกสาวเขาเลยที่จะได้พบ เมื่อปันเหรินพูดแบบนี้กับเขาแล้วย่อมทำให้เขาสุขใจอย่างที่สุด
