็ พวกมันคนไม่ปล่อยให้คนของตนต้องแพ้พ่ายจนพึ่งจะส่งพวกมันลงในการศึกเมื่อวานนี้”
“ดังนั้นข้าจึงคิดว่าควรให้พวกเรานั้นถอยกลับไป และหาใครบางคนที่มีความสามารถพอที่จะต่อกรกับคนของพวกมันได้”
“แต่ท่านเว่ย ท่านก็เห็นว่าคนของหลินไฮ่หวังนั้นถูกปกป้องราวกับพวกมันคือขุมทรัพย์ของมนุษย์กลายพันธุ์ ต่อให้พวกเราลอบโจมตีพวกมันก็ยังยากที่จะฆ่ามันได้สักตนหนึ่ง”
“ไม่ต้องกังวล” เว่ยหยวนตี้ได้ยินขึ้นพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “ไม่ว่าฝั่งใดก็ตามต่างก็มีผู้มีความสามารถสูงล้ำแฝงตัวอยู่กันทั้งนั้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ของข้านั้นจะไม่มีผู้ที่ต้านทานพวกมันได้”
“และอย่างที่หลินไฮ่หลังมันว่าไว้ ตราบใดที่ผู้มีระดับไม่ถึงระดับราชาขุนพล ล้วนแล้วสามารถลงสู้ในการศึกครั้งนี้ได้”
“ข้าจะกลับไปหาผู้มีความสามารถสูงล้ำจากสี่สำนักที่เชี่ยวชาญในการโจมตีทางวิญญาณและอาณานิคมต่างๆมาลงศึกในครั้งนี้”
และด้วยเหตุนี้ ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่นี้ พวกเจ้าต้องไม่ออกไปรับศึก ข้าเชื่อว่าตราบใดที่พวกเจ้าป้องกันไว้ พวกมันก็ไม่อาจจะบุกโจมตีได้โดยง่ายเช่นกัน
สองพี่น้องจานได้พยักหน้าเห็นด้วยกับเว่ยหยวนตี้ในทันที
ถึงแม้ว่าเขตจิ้งชวนนั้นจะมีพื้นที่ตั้งห่างจากตึกจอมพลภาคกลางนับพันกิโล แต่ด้วยความเร็วของผู้ที่มีระดับราชาอย่างเว่ยหยวนตี้นั้นไม่ได้ห่างไกลแต่อย่างใด และด้วยเวลาเพียงครึ่งวัน เขาก็กลับไปถึงตึกจอมพลภาคกลาง
ที่พักของผู
