บทที่ 264 ลงโทษ
หลังจากจางหยวนพูดจบ ทุกคนต่างเงียบงัน แม้แต่คนพูดอย่างจางหยวนก็ต้องนิ่งอึ้งไป
จะเป็นไปได้ยังไงกัน
ไม่ใช่ว่าทั้งสามเผ่าพันธุ์จะต้องฆ่ากันให้ตายกันไปข้างหนึ่งไม่ใช่รึไง
นับหลายร้อยปีแล้วที่ทั้งสามเผ่าพันธุ์นั้นเข่นฆ่ากันไปมานับครั้งไม่ถ้วน และแต่ละเผ่าพันธุ์ไม่เคยอ่อนข้อให้กับฝ่ายใด และนี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมความแค้นจึงได้ฝังลึกในสำนึกของทั้งสามเผ่าพันธุ์มานานนับร้อยปี
แต่…แต่…. แล้วไอ้ท่าทางของจักรพรรดิทั้งสามที่เฉินเฉียงได้เห็นนั่นล่ะ
หากเป็นอย่างนั้นจริง แล้วไอ้สิ่งที่ทั้งสามเผ่าพันธุ์นั้นรับรู้กันมามันคืออะไรกัน
ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว ทั้งสามไม่เพียงไม่เป็นศัตรู พวกเขายังราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยซ้ำ
“พ่อแม่ของพวกเราทุกคน ส่วนใหญ่ล้วนตกตายในมือของมนุษย์กลายพันธุ์ นี่จึงทำให้พวกเรามีชีวิตอยู่เพื่อฆ่าล้างมนุษย์กลายพันธุ์อย่างไม่ยิ่งหย่อนไปแม้แต่น้อย”
“แต่ตอนนี้ล่ะ พวกเราควรจะทำยังไงดี จะบอกว่าให้เรียนรู้จากจักรพรรดิทั้งสามแล้วจับมือเป็นพันธมิตรกับพวกมันอย่างนั้นเหรอ”
“ไม่ ข้าทำไม่ได้” จางหยวนได้พูดออกมาพลางยืนขึ้น ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะยังคงดูสับสนแต่คำพูดของเขากลับหนักแน่น
“มนุษย์ สัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์นั้นต่างก็รับรู้กันว่าเป็นศัตรูโดยธรรมชาติมาโดยตลอด นี่คือสิ่งที่ปลูกฝังมาตั้งแต่เล็กๆ พวกเราไม่อาจจะสะสางความรู้สึกที่ฝังรากลึกนี้มากว่าร้อยปีได้อย่างแน
