งและรีบพูดออกมา “ผู้อาวุโสฮั่น โปรดเมตตาและคุณงามความดีของผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ด้วย โปรดปล่อยข้าไป”
“ในช่วงหลายปีมานี้ข้าผู้นี้ได้ทำงานให้ท่านอย่างขยันขันแข็ง แม้แต่การศึกครั้งนี้เองนั้น ในตอนนั้นท่านเองก็ยังเห็นด้วยกับ….”
“หุบปาก”
ฮั่นจุยได้ตะคอกขัดจ้าวลี่ออกมาและตะคอกต่ออย่างโกรธเกรี้ยว “จ้าวลี่ ไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเจ้าเองก็ยังไม่คิดจะปริปากยอมรับความผิดแถมยังโยนความผิดมาที่ข้าไม่หยุด” เมื่อมาถึงตอนนี้แล้ว ฮั่นจุยก็ได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณให้กับจ้าวลี่ -จ้าวลี่ หากจ้ายังไม่อยากตายมันเสียตรงนี้ก็หุบปากเฉยๆคอยรับฟังแล้วทำตามไป ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ต่อให้มีเทพเซียนมาโปรดก็ช่วยเจ้าไม่ได้-
เมื่อจ้าวลี่ได้ยินแบบนี้แล้วก็ทำได้เพียงเงียบปากลง
เขารู้ดีว่าหากฮั่นจุยต้องการฆ่าเขานั้น เขาเองก็คงจะตกตายไปแล้ว
ยังไม่รวมถึงว่าฮั่นปู้เอ๋อที่เป็นทายาทต้องตกตายในแผนการของเขา เขาในตอนนี้ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับคำมั่นของฮั่นจุยเมื่อครู่นี้
“จ้าวลี่ เห็นแก่ที่เจ้ายอมรับความผิดพลาด แต่ด้วยการที่เจ้านั้นทำให้กองทัพต้องสูญเสียอย่างหนัก ข้าเองก็คงไม่อาจจะให้เจ้านั้นอยู่ในตำแหน่งของของผู้การร่วมในตึกจอมพลภาคกลางแห่งนี้ได้อีกต่อไป”
“แต่เห็นแก่ที่เจ้าได้ทำคุณงามความดีและสร้างผลงานมาอย่างมากมายหลายปี ถึงแม้มันจะเล็กน้อย แต่ข้าก็จะตัดสินผลสรุปโทษของเจ้าให้ได้รับฟัง”
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะ
