บทที่ 263 สับสน
“รองกัปตัน กัปตันหายไปเกินกว่าชั่วโมงแบบนี้แล้วทำไมยังไม่ส่งข่าวคราวมาบอกพวกเราอีกกัน หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้น”
“จริงด้วย รองกัปตัน ทำไมเราไม่ลองส่งข้อความไปถามดูล่ะว่าเป็นยังไงบ้าง หากว่าเขาตกอยู่ในอันตรายล่ะก็พวกเราจะได้ช่วยได้ทัน”
เสียงอันดังก้องของเหรินหมิงนั้นได้ไปกระตุกต่อมความร้อนรนในใจของจางหยวน
แต่เดิมเขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเฉินเฉียงเหมือนกัน แต่หลังจากได้คุยกันก่อนหน้านี้แล้ว เขาเองก็รู้สึกว่ามันสมควรที่จะทำเสียมิได้
“พอแล้ว เลิกโวยวายได้แล้วน่า” จางหยวนเสียงดังข่มในทันที “ถ้ากัปตันของเขากำลังลอบลงมืออยู่ล่ะ หากเจ้าส่งข้อความไปแล้วจะไม่เป็นการเปิดเผยการตัดสินใจของเขารึไงกัน”
“เอางี้ ข้าเองก็คุ้นเคยกับตำแหน่งที่ตั้งของไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์กับฮั่นปู้เอ๋ออยู่ เดี๋ยวข้าไปดูด้วยตัวเองก็แล้วกัน”
“รอก่อน”
เจิ้งยี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ได้ยกมือขึ้นมาในทันที “ฟังสิ ดูเหมือนจะเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้วนะ”
เป็นตอนนี้จางหยวนและคนอื่นๆก็นิ่งเงียบในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้
“สู้…สู้กันแล้ว”
เจิ้งยี่และกัวเหลียงพูดออกมาแทบจะพร้อมกัน
“ต้องเป็นกัปตันแน่ๆ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ พวกเราไปดูกันดีกว่า”
“หลางซานเอ๋อ หยุดเท้าของเจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย” จางหยวนตะคอกออกมาอย่างโกรธเคือง “กัปตันก็บอกอยู่แหมบๆว่าให้พวกเรารออยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมา แล้วนี่เจ้ายังมีหน้าจะไปอีก มา เดี๋ยวข้า
