บทที่ 262 แก้แค้น
หลังจากส่งจางหยวนและพวกไปอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว เฉินเฉียงก็ได้ดำดินและลอบกลับเข้าไปอยู่ใต้กองกำลังของฮั่นปู้เอ๋อเพื่อหาโอกาสโจมตี
ฮั่นปู้เอ๋อนั้นยังคงนั่งอยู่บนเกี้ยว หลังจากเดินไปได้อีกสิบไมล์ก็ได้ยกมือสั่งให้กองกำลังของตนหยุดเท้าลง
“ทำไมข้าไม่เห็นสัญญาณว่าจางหยวนและพวกมันสู้กับมนุษย์กลายพันธุ์เลยล่ะ ฉีน้อย เจ้าออกไปดูหน่อยสิว่ามันสู้กันรึยัง หากพวกมันตกตายไปแล้วพวกเราจะได้ถอนตัว พวกเราแค่ต้องการให้พวกมันตกตายไม่ใช่การไปสะกิดต่อมไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์”
“ได้ครับท่าน”
องครักษ์ฉีตอบรับอย่างเข้มแข็งก่อนที่จะรีบมุ่งตรงไปข้างหน้า
เฉินเฉียงที่อยู่ใต้ดินนั้นรู้สึกตื่นตระหนกในทันใดเมื่อได้ยิน
หากว่าฮั่นปู้เอ๋อและพวกถอนตัวตอนนี้ เขาคงไม่อาจจะฆ่ามันในระหว่างการสู้รบอย่างที่เขาหวังไว้
เขาต้องคิดหาวิธีรั้งให้ฮั่นปู้เอ๋อเข้าสู่สนามรบให้ได้
เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว เฉินเฉียงจึงรีบติดตามองครักษ์ฉีไปโดยการดำดิน
หลังจากผ่านไปได้สิบกว่าไมล์ องครักษ์ฉีได้มาหยุดอยู่ที่ผาเล็กๆแห่งหนึ่ง เขาได้นั่งลงกับพื้นและมองไปยังเต็นท์สีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ใต้ผา
“แปลกแฮะ ทำไมจางหยวนมันยังไม่ลงมืออีก หรือว่ามันหนีไปแล้ว”
เมื่อเห็นว่าที่ตั้งของพวกมนุษย์กลายพันธุ์ยังคงสงบ องครักษ์ฉีก็อดที่จะบ่นพึมพำออกมาไม่ได้
“องครักษ์ฉี เจ้าหาใครอยู่”
องครักษ์ฉีที่ไม่ได้ตั้งตัว เมื่อได้ยินว่ามีเสียงข้างหลังเขาก็คิดจ
