ะหันหลังกลับไป แต่เป็นตอนนั้นที่ได้เห็นว่ากระบี่หนึ่งได้จ่อที่คอหอยของตนเรียบร้อยแล้ว
“แกเป็นใคร ต้องการอะไร”
องครักษ์ฉีในตอนนี้กลัวจนตัวสั่นไปหมด เขาไม่กล้าจะขยับตัวอีก แต่ก็ไม่วายที่จะถามออกมาเฉินเฉียงไม่ได้ตอบออกมา แต่ขยับดาบที่แหลมคมของตนให้กระชับก็คอขององครักษ์ฉีเล็กน้อย ทำให้คอของเขานั้นมีเลือดไหลออกมาจางๆ
“องครักษ์ฉี ดูเหมือนว่าเจ้านั้นจะยังไม่รับรู้สถานการณ์ของตัวเองสินะ ตอนนี้ชีวิตของเจ้าขึ้นอยู่กับข้าแล้ว ยังมีหน้ามาถามคำถามข้า ดูเหมือนว่าข้าคงต้องสั่งสอนคนเช่นเจ้าสักหน่อย”
“งั้นข้าขอถามตรงๆเลยแล้วกันนะว่าคนของจิ้งชวนเช่นเจ้านั้นมาทำอะไรที่นี่ในตอนนี้”
เมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บเล็กๆที่คอของตน องครักษ์ฉีก็รีบร้องขอออกมาในทันที “นายท่าน อย่าได้เข้าใจข้าผิดไป”
“ที่พวกเรายกพลมาครั้งนี้ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายในการเป็นศัตรูกับพวกท่านเหล่ายอดคนมนุษย์กลายพันธุ์”
“พวกเรานั้นเพียงต้องการยืมมือพวกท่านจัดการคนสิบสองคนที่เคยสู้กับพวกท่านก่อนหน้านี้เพียงเท่านั้น”
“ตราบใดที่สิบสองคนนั้นตาย พวกเราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของพวกท่านอีก”
ในตอนนี้องครักษ์ฉีเข้าใจว่าเฉินเฉียงเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เขาจึงได้บอกเล่าทุกสิ่งอย่างออกมาหมายจะเอาชีวิตรอด และเมื่อเฉินเฉียงได้ยินแผนการทั้งหมดอีกครั้งก็อดที่จะคำรามลั่นอยู่ในใจไม่ได้
“โอ้ เจ้าหมายความว่าเพราะคนของตนพ่ายแพ้ตอนที่เข้าไปเขตแดนจักรพรรดิจนจ้าวลี่เสียหน
