บทที่ 261 ไม่ต้องคลายปม
“ฮั่นจุยรึ”
เฉินเฉียงปัดมือของจางหยวนออกไปพร้อมกับสายตาอาฆาตแค้นที่ฉายแววออกมายิ่งกว่าเดิม
ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเกี่ยวกับฮั่นจุยสินะ
ในฐานะที่เขาเป็นผู้อาวุโสสูงแห่งสภาสูงภาคกลางแล้วนั้นแต่กลับเห็นชีวิตของนักรบร่วมเผ่าพันธุ์เป็นต้นไม้ใบหญ้าแบบนี้ คนเช่นนี้เรียกได้ว่าไร้มโนธรรมอย่างไม่ต้องสงสัย
และยิ่งเมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของจางหยวนและพวกของตนแล้ว หัวใจของเฉินเฉียงก็ยิ่งเจ็บปวด
ไม่แปลกใจเลยจริงๆว่าผู้ที่แกร่งที่สุดในกองกำลังอย่างเจิ้งยี่ยังตกอยู่ในสภาพเกือบตาย
กองกำลังของพวกเขานั้นทำคุณประโยชน์ให้เผ่าพันธุ์ของตนมากตั้งไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ แต่ไอ้พวกระดับสูงนั่นกลับทำอันตรายกับกองกำลังของเขาอย่างไม่ละอายราวกับไม่ได้มาจากเผ่าพันธุ์เดียวกัน
“จางหยวน ออกมาเดี๋ยวนี้”
มีใครบางคนตะโกนออกมาจากด้านนอกเต็นท์พักของกองกำลังเทียนเว่ย
เมื่อจางหยวนได้ยินก็ถึงกับสะดุ้ง ราวกับเขากำลังหวาดกลัวกับเจ้าของเสียงอย่างจับใจ
“เกิดห่าเหวอะไรอีก” เฉินเฉียงถามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
“กัปตัน ไม่มีอะไร ข้าแค่ออกไปสักพักเท่านั้น ท่านอย่าได้ออกไปเป็นอันขาด”
เมื่อพูดจบ จางหยวนก็รีบเปิดผ้าม่านหน้าเต็นท์พักแล้วเดินออกไป
ถึงแม้เฉินเฉียงจะอยู่ในเต็นท์ แต่ด้วยพลังจิตที่ครอบคลุมกว่าสองพันเมตรของเขานั้นย่อมสามารถรับรู้ได้ถึงการพูดคุยของจางหยวนกับคนอีกคนหนึ่ง
ชายคนนั้นจ้องมองจางหยวนอย่างดูแค
