นี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะคิดยังไงอีก เขาจะรู้สึกเสียใจขนาดไหนกันนะ
เผ่าพันธุ์มนุษย์และพวกพ้องที่ตนเองต่อสู้เพื่อปกป้องมาโดยตลอด กลับเป็นฝ่ายผลักดันพวกเขาเข้ากองเพลิงเสียเอง
“จางหยวน ตามข้ามา”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้พาจางหยวนและพวกดำดินไปห่างไกลจากสนามรบร่วมสองร้อยไมล์
เมื่อได้พาทุกคนขึ้นไปบนพื้นดิน เฉินเฉียงก็ได้ออกคำสั่ง “จางหยวน พวกเจ้ารออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวข้ากลับมา”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงกำลังจกจากไป จางหยวนได้รีบเข้าไปรั้งเขาไว้แล้วถามออกมา “กัปตัน ท่านจะทำอะไร”
“ฆ่า”
เมื่อได้ยินคำพูดที่เย็นยะเยียบของเฉินเฉียงก็ทำให้ทุกคนในกองกำลังต้องถึงกับเหงื่อตกในทันที
“กัปตัน”
แต่เพียงจางหยวนได้ตะโกนออกมา เฉินเฉียงก็หายไป
“แม่…เอ๊ย ไอ้กัปตันเฮงซวย นี่มันจะเกินไปแล้ว” จางหยวนได้กระทืบเท้าไปยังจุดที่เฉินเฉียงหายไปและแสดงความเป็นกังวลออกมา
“ข้าว่าศิษย์น้องทำถูกแล้วนะในครั้งนี้ ไอ้เลวระยำฮั่นปู้เอ๋อนั่นได้เอามีดจอคอพวกเราไว้แล้ว แล้วจะให้พวกเรายอมให้มันเชือดทิ้งไปเฉยๆรึไงกัน”
“ไหนจะแก่นวิญญาณที่พวกเราลำบากลำบนหามาอย่างเลือดตาแทบกระเด็นยังถูกมันชิงไปต่อหน้าต่อตาอีก”
“เพื่อนกัว เจ้าก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าถ้ากัปตันของพวกเราไปฆ่าฮั่นปู้เอ๋อจริงแล้วเจ้าคิดว่าผู้อาวุโสฮั่นจุยจะปล่อยพวกเราไปรึไงกัน”
“โอ้ยยย ข้าล่ะกลัวมันฆ่าตายจริงๆ” หลางซานเอ๋อพูดออกมาราวกับเสแสร้งแกล้งทำ “ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่รอดพ้นความ
