ได้ล้างอายระบายความโกรธของท่านจ้าวลี่แล้ว”
ฮั่นปู้เอ๋อได้เหลือบมองไปยังองครักษ์ฉีปราดหนึ่งก่อนจะพูดออกมาอย่างดูแคลน “จ้าวลี่มันคือผู้ใดกัน”
“ไม่ใช่ว่ามันแค่ต้องการความดีความชอบจากพ่อของข้าจึงให้ข้ามาเป็นกัปตันกององครักษ์ของจิ้งชวนนี้หรอกรึ”
“ไอ้เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมันแต่อย่างใด หากไม่ใช่เพราะจ้าวลี่มันบอกว่าไอ้สิบสองคนนี้เก็บของดีมาไว้มากมายอย่างแก่นวิญญาณนับล้านก้อนล่ะก็ พวกมันก็ไม่ได้มีสิ่งใดให้ข้าได้ชายตาแลมองเลยแม้แต่น้อย”
“แต่ก็นะในเมื่อพวกมันไม่ได้รับการรักษาเมื่อคืนนี้ พวกมันก็คงจะตกตายในเงื้อมมือมนุษย์กลายพันธุ์ในวันนี้จริงๆล่ะนะ”
“ฉีน้อย บอกให้กองกำลังหลักติดตามมันไปย่างช้าๆ เมื่อใดก็ตามที่พวกมันทั้งสิบสองตกตาย ให้กองกำลังหลักลงมือ แล้วก็บอกไอ้จ้าวลี่ด้วยว่าข้าให้เจ้าอยู่ข้างกายข้าตลอดเวลานับจากนี้เป็นต้นไป”
องครักษ์ฉีเมื่อได้ยินก็แสดงออกมาอย่างยินดีแล้วรีบพูดออกมา “ขอขอบคุณ นายน้อยผู้สูงส่งฮั่นที่เมตตาผู้นี้”
เมื่อได้ยินคำพูดของฮั่นปู้เอ๋อ เฉินเฉียงที่ดำดินอยู่ก็เข้าใจได้ทันทีว่าหลุมพรางในครั้งนี้เป็นสิ่งที่จ้าวลี่ต้องการ
และแน่นอนว่าเรื่องนี้พวกมันต้องการให้จางหยวนและคนอื่นๆตกตายในน้ำมือของมนุษย์กลายพันธุ์ถึงจะเลิกรา
ถึงแม้ว่าจางหยวนนั้นจะต่อสู้อย่างหนักด้วยความเชื่อที่ว่าเขานั้นกำลังสร้างเกียรติยศให้เผ่าพันธุ์ ต่อให้ต้องสละชีวิตก็ยินดี แต่หากว่าจางหยวนและพวกได้ยินคำพูด
