เจิ้งยี่มีใบหน้ากระตุกในทันที
เฉินเฉียงได้พูดต่อ “แล้วเจ้ารู้รึเปล่าว่าเมื่อไปถึงแล้วสิ่งแรกที่เขาให้ทำหลังจากที่ข้าได้พบเขาแล้วคืออะไร”
“เขาให้ข้าดูดแผ่นแก่นพลังงานจากหัวของเขา”
เมื่อเจิ้งยี่ได้ยินก็เบิกตามองอย่างกว้างขวางในทันใด แม้แต่จางหยวนและคนอื่นๆเองไม่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่หูกระดิกยิบ
“ถึงแม้ว่าในตอนนั้น องครักษ์หยานจะอยู่ไม่ห่างกายราชาสวรรค์เลยแม้แต่น้อย แต่หากข้าสามารถดูดแผ่นแก่นพลังจากออกมาจากหัวราชาสวรรค์ได้ องครักษ์หยานก็สมควรจะฆ่าข้าทิ้งเสียตรงนั้น”
“แต่เมื่อโอกาสอยู่ตรงหน้า หากข้าสามารถฆ่าผู้อยู่ในระดับราชาได้แล้วมีหรือที่ข้าจะไม่กระทำ”
“ข้าจึงได้ทำตามคำขอของเขา”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เจิ้งยี่ จางหยวน และคนอื่นๆก็แทบจะหยุดลมหายใจ ราวกับพวกเขานั้นอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง จนรู้สึกตื่นเต้นแทนเสียมิได้ และนิ่งเงียบรอฟังเฉินเฉียงพูดต่ออย่างตั้งใจ
เฉินเฉียงที่นิ่งเงียบ เมื่อเห็นท่าทางของเจิ้งยี่และคนอื่นๆแล้วนั้นก็เข้าใจได้ว่าทุกคนสนใจฟังแล้วจริงๆ จึงได้พูดต่อ “แต่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลลัพธ์ของมันคืออะไร”
“ราชาสวรรค์น่าจะต้องการลองใจกัปตัน เมื่อถึงเวลาจริงเขากลับหลบไป” เสียงตอบนี้มาจากปากของหนอนหนังสือประจำกลุ่มหรือก็คือหลู่จี้ เฉินเฉียงยิ้มเมื่อได้ยินแล้วส่ายหัวไปมาในทันที
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ราชาสวรรค์ก็เป็นถึงราชาเหนือมนุษย์ ต่อให้กัปตันทรงพลังขนาดไหนก็ไม่อาจจะดูดแผ่นแก่
