้งยี่พยักหน้ารับ
หลังจากคลายปมในใจเจิ้งยี่ได้แล้ว พร้อมทั้งเปลี่ยนสามัญสำนึกของจางหยวนและพวกที่มีต่อมนุษย์กลายพันธุ์ได้สำเร็จแล้ว เฉินเฉียงก็ได้พูดต่อ “เอาล่ะ จางหยวน ต่อไป เราก็มาพูดหัวข้อหลักของเราได้สักที”
จางหยวนและพวกเร่งพยักหน้ารับ และหันมามองเฉินเฉียงอย่างพร้อมเพรียง
ที่เฉินเฉียงพูดออกมานั้นถูกต้องแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการแก้ไขปัญหาที่กองกำลังกำลังเผชิญอยู่
หากฮั่นปู้เอ๋อยังคงเล่นแง่กับกองกำลังของพวกเขาแบบนี้ พวกเขาจะต้องตกตายในวันพรุ่งนี้
“จางหยวน คืนนี้ พวกเจ้าทุกคนต้องฟื้นฟูร่างกายและบ่มเพาะไปพร้อมๆกัน ข้าเชื่อว่าหลังจากต่อสู้กันมาถี่ๆแบบนี้ พวกเจ้าทุกคนนั้นอีกไม่นานจะต้องก้าวข้ามการบ่มเพาะในเวลาอันใกล้ ไม่ต้องกังวลเรื่องแผ่นพลังงาน พวกเจ้าสามารถใช้ของข้าได้เท่าที่ต้องการ”
“พรุ่งนี้เข้าพวกเราจะโจมตีมนุษย์กลายพันธุ์ตามคำสั่งของฮั่นปู้เอ๋อ”
“แต่ตอนที่จะออกไปสู้รบนั้น พวกเจ้าต้องทำท่าราวกับยังเจ็บหนักอยู่”
จางหยวนเมื่อได้ยินก็ถามออกมาอย่างสงสัย “กัปตัน ฮั่นปู้เอ๋อนั้นต้องการฆ่าเราชัดๆ แล้วพวกเราจะช่วยเขาอีกทำไมกัน”
“ไม่สู้เราหนีไปตั้งแต่คืนนี้ไม่ดีกว่าเหรอ”
กัวเหลียง หลางซานเอ๋อและคนอื่นๆพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง ดูเหมือนว่าพวกเขานั้นไม่อยากทำงานให้ฮั่นปู้เอ๋ออีก
“แน่นอนว่าเราต้องจากไป”
“แต่หากเราอยู่ๆไปเลยนั้นข้าก็อดไม่ได้ที่จะค้างคาใจกับสิ่งที่พวกมันทำกับพวกเ
