บายออกมายังไงเหมือนกัน
แม้ว่าขอบเขตจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ราชาสวรรค์ได้สอนเขานั้นจะสำเร็จชนิดที่ว่าเหนือความคาดหมาย แต่มันกลับไปกระตุ้นให้เจ้าลูกบอลเลือดปีศาจที่เขาใช้เวลากว่าสองเดือนในการกักมันเอาไว้ได้นั้นแพร่กระจายออกมา และในตอนนี้มันก็ได้เข้าไปขัดขวางเส้นเลือดหัวใจของเขาอีกครั้งหนึ่ง
“พูดมา ข้าถามเจ้าว่าเจ้าได้รับสิ่งน่ารังเกียจนี่เข้าไปในร่างกายตั้งแต่เมื่อไหร่”
แน่นอนว่าเฉินเฉียงไม่อาจจะบอกได้ว่าเขานั้นได้รับมาหลังจากไปจับเข้ากับกระดูกสีดำ แต่เขาเองก็ไม่อาจจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปได้เหมือนกัน เขาจึงได้ส่ายหัวแล้วพูดออกมา “ข้าไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ข้าเองก็พึ่งจะรับรู้การคงอยู่ของมันก็ตอนก่อนที่จะตัดสินใจออกมาจากเขตแดนจักรพรรดิเท่านั้น อึ้ก”
“จิ้จิ้จิ้ เจ็บจนทนไม่ไหวขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามา….”
หลังจากพูดจบ ราชาสวรรค์ก็ได้ปล่อยกระแสจิตของตนเข้าไปสำรวจลูกบอลเลือดปีศาจทั่วทั้งร่างของเฉินเฉียง
หลังจากนั้น เฉินเฉียงก็รู้สึกได้ว่าลูกบอลปีศาจทั้งหมดนั้น ได้ถูกพลังจิตของราชาสวรรค์บีบอัด จนทำให้มันเล็กลงมากกว่าเดิมจนกลายเป็นลูกบอลเล็กๆไป
“อุ๊บบบ….”
เป็นตอนนี้ที่ราชาสวรรค์พ่นเลือดคำหนึ่งออกมา และนี่ทำให้พลังจิตของเขาอ่อนแอลงไปอย่างมาก
“ท่านราชาสวรรค์ ท่านเป็นยังไงบ้าง”
เมื่อเห็นฉากนี้ หยานเสวี่ยที่อยู่ไม่ห่างได้รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดที่มุมปากของราชาสวรรค์
“ข้าสบายดี”
ราชาสวรรค์ได้ผลัก
